EIJYAyll ΟΝ t

155

ΕΡΓΑΤΙΝΑΙ II ΘΕΡΙ2ΤΑΙ

EIA Υ A ΑΙ ΟΝ ί'.

ΜΙΑίΙΝ ΚΑΙ BATTQ2.

Μ I Α η Ν.

Εογατΐνα βονκαίε, τί νυν, ω ’ζνρέ, πεπόν&ης;

Ούτε τον ύγμον αγειν όριίυν δυνα, ινς τοπρ'ιν αγες,ΟύιΆ αιια λαιοτομε'ις τω πλατίον, αλλ' υπυλειπρ,

"ίϊςπερ ύίς ποίμνας, τας τυν πόδα -κάκτος ετνψεν.ΙΙοΐός τις δείλσ.ν τυ και Ικ μίαω άματυς iar>7j, 5

'Ος νυν άρχΰμενος τας ανλακυς ονκ άπυτρωγεις;

Idyll. X. 2. ούτε τοι»] aliquot codd. et editi, ο v& Ιόν, i. e. οόν.3. νπολείτπ}] multi codd. «τιολβίπ?/.

Idyll. X. 1. βονκηΧε"] βον-χαϊος proprie significat eum, quibobus utitur inarando, tuin quem-vis rusticum s. hominem rus co-lentem. — 1,'trumque, qui hic lo-quentes inducuntur, operarios fuis-se, mercede conductos, ex totoIdyll. apparet; mane vero libi co-gita eos inter metendi laboremhaec sermocinatos esse. Yid. v. 6.

2. ογμ.ον~\ oyfWs proprie sul-cum indicat solo impressum; hincad messores transfertur oyitov ίλ«ό-ro νιας s. (ο/ονιας, longd serie or-dinatim procedentes, quo sensuetiam avlai adhibetur. Yid. de hacvoce Kichstaedt. ad Lytiers. p.146. Hermann. ad eundem locumin Commcni. Societ, pliilol. l.ips.Vol. I. I*. II. p. 25i>. s. in Opus-cul. Vol. 1. p. 57. Merrick. adTrypliiod. 314. p. 316.

4. Ι'τνψεν'] τνπτειν, vulne-rare, non infrequens, praesertimde aculeo, cuspide. Sic ld. IV,55. το 'ivntia de vulnere, quodspina inflixit.

5. v.al P/- μέοοί) vim habet v.id,

VVfl u n mi 11 e 11» a r nach

dem Miti ago, wo die IHlzea m g r d s s t e » u n d die Λ i· b e i in υ c h h e s c h w e r 1 i c !i e r ais g e-g e n A 1) e n d is t. F. 1.

6. αςχόμενος] absolute di-ctum, ut v. 50. tlenit. τος av).a-κος v ad (hunoor/tt^ pertinet. Sen-sus est: quid conficies cir-ca vesperam, qui nunc inanenihil proficis in metendilabore? llypcrbolice loquitur Mi-lo : nihil proficis: ονκ uno-τιμνας της αν/Μχος cvdtv. Schol.