Kosko
1398
1397
Idumäers Κοστόβαρος aus dem Geschlechte derίερατενσάντων τω Κοξέ , Jos. Ant. 15, 7, 9schwanken die Deutungen. Tuch, ZI)MG 1849p. 201. Blau, ZDMG 25 p. 566 Anm. 5 undMordtmann, ZOMG 32 1878 p. 563 leiten ihnvon Κοξί (Mordtmann: = von Κοξί erschaffen)ab; Ualevy a. a. 0. p. 489 übersetzt ihn mit„verite de Baal“. Schräder a. a. 0. p. 613 da-gegen vermutet, dafs Kostobar aus Kosgobar,Kosgabar in der Aussprache verderbt und derName mit dem Kausgabri der Keilinschriftidentisch ist. Das Wesen der Gottheit istunbekannt. Halevy a. a. 0. p. 488 will ihnmit dem in dem arabischen PersonennamenImru’lqais enthaltenen Qais zusammenstellen,über welchen vgl. Baethgen p. 108. Drexler.]Vgl. Κοξί. [Stoll.]
Kosko (Κοσχώ), eine thebanische Mainadevom Geschlechte der Kadmostochter Ino (γενεήςΕΐνοϋς από Καδμηείης), welche zusammen mitBaubo und Thettale, zwei anderen demselbenGeschlechte angehörenden Mainaden, auf Grundeines Orakels des delphischen Apollon vomDemos der Stadt Magnesia am Maiander ausTheben nach Magnesia geholt wurden, umhier, dem Rat des Orakels entsprechend, bak-chische Orgien und Thiasoi einzurichten (αΐδ’νμεΐν δωσονσι χαι οργιά καί νόμιμ’ [&Χ\λα, \χαί &ιάσονρ Βάχχοιο χα&ειδρενσονσιν εν αστει),als man in einer durch den Wind gebrochenenPlatane ein Bild des Dionysos (άφείδρνμαΑιοννσον) gefunden hatte. Vgl. die von S.Bemach publicierte Inschrift in der Eevue desEtudes grecques Paris 1890: „Oracle de laPgthie .. adresse ä la rille de Magnesie duMeandre“. Kontoleon, Mitt. d. ath. Inst. 15(1890) S. 330. Die drei Namen Baubo , Thettaleund Kosko sind Belege für die Thatsache, dafsin den orphisch-dionysischen Kulten spätererZeit mannigfacher Zauber getrieben wurde(vgl. zu Baubo pap. Par. 2201. 2795. pap.Brit. 46, 493. Orph. frg . 216; zu Kosko =χοσχινόμαντις pap. Par. 2303: σχενος παλαιόνχόσχινόν μον ανμβολον von Hekate ; zu Thettaledie thessalischen Zauberinnen: Koscher, Selene8. 88 f.). S. Dieterich, Abraxas S. 148 f.
[Koscher.]
Kosmetas (Κοσμητάς), Beiname des Zeus,der einen Tempel in Lakedaimon hatte, Paus.3, 17, 4. [Höfer.]
Kotkonea, Gemahlin des Eleusinos (Eleusis ),Mutter des Triptolemos, Hyg. f. 147; ebensobei Schol. Stat. Theb. 2, 382, der den Hyginausgeschrieben. Bei Serv. Verg. Oe. 1, 19,der fast wörtlich mit Hyg. übereinstimmt,heifst der Name Cyntinia, bei Myth . Vat. 2,96 Hionia. Sämtliche Namen scheinen korrupt.
[Stoll.]
Kotto s. Kotys.
Kotlios ( Κοίλος ), Sohn des Xuthos (s. d.),Bruder des Aiklos (und Ellops), Gründer vonChalkis, ^ Kerinthos, Eleutheris; vgl. Strab.p.^447: άμψότεραι δε (Chalcis und Eretria ) προτων Τρωιχών νπ Αθηναίων εχζίσίλαι λέγονταιna J- μετά τα Τρωιχά ΑΪχλος χαί Κοίλος εξ ’Αίλη-νων ορμηίλέντες, δ μεν ’Ερέτριαν ωχισε Κοίλοςδε την Χαλχίδα. ib. 445: ««1 ’Ελλοπία δ’ωνομάο&η (Euboea) άπό’Έλλοπος τον Ίωνος ;
Kotys
οί δε Αίκλον χαί Κόίλον αδελφόν φαοιν. ib. 321:χαι απδ των ονομάτων δε ενίων το β άρβαρονεμφαίνεται' Κίχροιρ χαι Κόδρος και Αιχλος χαιΚοίλος, Flut. q. gr. 22: τις δ ΙΙαίδων τάφοςπαρά Χαλχιδενσι; Κοίλος χαί Άρχλος (sic!)οι (Βίον&ον παΐδες εις Εύβοιαν ήχον οΐχήσοντες,εταφησαν δε παρά την οδόν Κ. χαι ’Α. οΐ Εον-ίλον παΐδες, η βαδίξονσιν ίχ πόλεως επί τονΕνριπον χαι δ τόπος Τάφος παίδων χαλεΐται.Scymn. ν. 574ff.: τον ’Ερεχίλεως διαβάντα Παν-δώραν χτίσαι [φαπίν] || πάλιν μεγίστην των εναντί] Χαλχίδα, || Αΐχλον δ ’ Ερέτριαν, οντ’ Αίλη-ναΐον γίνει, || τον δ’ εναλίαν Κήριν&ονωσαύτως Κόίλον. Theopomp. (fr. 226) b. Steph.Byz. s. ν. Έλενίλερ'ις, πόλις Βοιωτίας, ’Ιίρωπονπλησίον, Κόίλον χαι Αΐχλον [ ’Εγχλέον codd.][χτίσμα] χτλ. Mehr bei JJnger, Thebana para-doxci S. 300. C. Müller, Geogr. gr. min. 2p. 219, Vgl. auch Töpffcr, Att. Geneal. S. 164und das Geschlecht der Κοίλίδαι in Teos:C. I. Gr. 2 nr. 3064, 27. [Roscher.]
Kottos s. Aigaion und Hekatoncheiren, woMaxim. Mayer, Giganten u. Titanen S. 120 ff.nachzutragen ist. [Roscher.]
Kotyleus (Κοτνλενς), Beiname des Asklepiosin Lakedaimon; Herakles hatte ihm einenTempel errichtet und dem Gott den NamenK. gegeben, weil er ihm die Hüftwunde (τΰτραύμα ες την χοτνλην), die er bei seinemersten Zuge gegen Hippokoon erhalten, geheilthatte, Paus. 3, 19, 7. Nach Pott in KuhnsZeitschr. f. vergl. Sprachforschung ; 9 (1860) 184stammt der Name wahrscheinlich von denFläschchen (χοτνλαι) mit Heilsalben oderArzneitränken. [Höfer.]
Kotylos (Κότυλος), Eponymos des Κοτνλαιονορος in Euboia ; Archemachos bei Ilarpokrat.177. [Roscher.]
Kotys, Κότνς oder Κοτντώ (richtiger alsΚοτνττώ, s. M. Schmidt zu Hesych . Κοτντώ)
— beide Formen werden z. B. von Synesiusep. 32 u. 44 neben einander gebraucht undvon Schol. Synes. ep. 32. Schol. ad AnnaeAlex. p. 85, 3 als gleichbedeutend bezeichnet,weshalb auch die Handschriften häufig schwan-ken, s. Krabinger ad Synes. Calw . Enc. p. 85 c
— daneben noch Κοττώ für Κοτντώ (Schol.Theokr. 6, 40 Dübner), war 1) eine Gottheitder Thraker. Nach Aischylos bei Strabon p. 470 (Κότνος τής εν τοΐς Ήδωνοΐς Αισχύλοςμέμνηται) gehört sie dem thrakischen Stammder Edonen an, Strabon selbst aber bezeichnetihren Kultus als allgemein thrakisch. Indemer a. a. 0. von der Verbreitung des Orgiasmusspricht, bringt er mit dem griechischen Dio-nysosdienst und dem der phrygischen Götter-mutter, bei welchen dieselben orgiastischenGebräuche und Instrumente in Anwendungkämen, die Feste der thrakischen Kotys inZusammenhang: τοντοις (jenen beiden Kulten)δ’ εοιχε χαι τά παρά τοΐς ΘραξΙ τά τε Κο-τνττια χαι τά Βενδίδεια. Als Beleg hierfürführt er die Stelle aus Aischylos ’ Edonen an,wo der Dichter mit der Erwähnung der Kotysund ihrer Diener in den Worten: σεμνά Κότνς,όρεια δ’ όργανα εχοντες „ehrwürdig ist Kotysund die Inhaber der Instrumente des Höhen-dienstes“ ( Nauck, Trag. fr. Aesch. 56 schreibt:
io
20
30
40
60
60