Band 
Erster Band.
Seite
426
JPEG-Download
 

426

Im weströmischen Reiche trat jetzt ein Interregnum ein,das bis zur Thronbesteigung Maiorians (1. April 457), also

zu Idatius S. 233 f.; ebenderselbe S. 102. 234 bespricht die verschiedenenAngaben über die Begierungsdauer; s. auch Henr. Yalesius a. 0. Die achtMonate , welche Evagrius HE. II, 7 und Joannes Antioch. fr. 202 derBegierung des Avitus geben, sind wahrscheinlich seit seiner Anerkennungdurch Marcianus zu berechnen (Henr. Valesius a. 0. schliesst aus Evagriusfalsch auf Absetzung im März 456); der sogen. Severus Sulpicius S. 451bestimmt die Begierungsdauer also: Avitus cum eo (Marciano) annum Iet menses III (regnavit). Bei Fredegar Chron. III, 6 folgt nach Idatiusa. 457 das Monströse: VII. anno imperii sui moritur. Cassiodorus a. 456weiss nur von einer Abdankung des Avitus: Placentiae deposuit Avitusimperium; im Uebrigen höchst ungenau, erwähnt Jordanis EG. c. 45 dieOrdination zum Bischöfe: (Avitus) paucos dies tenens imperium, ultro recessitPlacentiam ibique episcopus est ordinatus. Beider Angaben combiniertHist. mise. XV. 101. a. B. Avitus . . imperium . . post modicum deponensepiscopus Placentiae ordinatur. Yictor Tunn. a. 456 lässt die von Marius(S. 407) und Gregor. Tur. (8. 424 17.) ebenfalls erwähnte Ordination durchBicimer geschehen: Bicimirus patricius Avitum superat, cuius innocentiaeparcens Placentiae civitatis episcopum facit. Freculf II, 5, 17 fährt nachder aus Idatius a. 456 erwähnten Secession des Avitus nach Gallien in ab-ändernder Benutzung von Idatius a. 457 so fort: ubi ab exercitu et Gothoruniauxiliis destitutus, reversus Italiam episcopus in Plaeentia factus est.Marius und Joannes Antioch. fr. 202 erwähnen übereinstimmend die Mit-wirkung Maiorians zum Sturze des Avitus; der sogen. Severus Sulpici uSS. 451 macht Maiorian sogar zum Mörder des Kaisers: II. anno Leon' 3(statt I. = 456) Avitus occisus est a Maioriano comite domestico Pl a "centiac. Gregorius Tur. HFr. II, 11, abgekürzt von Fredegar HFr. e])i-■c. 10, erzählt nach Avitus’ Ordination (s. oben) dessen Ausgang also:Comperto autem, quod adhuc indignans senatus vita eum privare vellet,basilicam sancti Juliani Arverni martyris cum multis muneribus expetivit-Sed impleto in itinere vitae cursu obiit, delatusque ad Brivatensem vicumad pedes antedicti martyris est sepultus. Evagrius HE. II, 7 = Nice-phorus IIE. XV, 11 spricht von Hungertod, wenn nicht mit Einig 611loi/xiä für lifjiff) zu schreiben, was Henr. Valesius zu Evagr. a. 0. mitBerufung auf die Bischofswahl bei Marius und Victor Tunn. als unwahr-scheinlich verwirft, Petigny aber II. 152 N. auf Hungertod in Gcfange 11 "Schaft bezieht. Einzig Joannes Antioch. fr. 202 will wissen, dass Avitusnach der vom Volke erzwungenen Entlassung seiner gothischen Truppe 11und nach einem hierauf erfolgten Aufstande von Maiorian und Bicimerbedroht, sich von Bom nach Gallien geflüchtet, unterwegs aber angegriffe 11sich in ein Heiligthum gerettet habe und daselbst blokiert Hungers ge-storben sei. Die Hist. misc. XV. 98. b. D. lässt den Kaiser einfach sterben,und zwar in Italien: Exempto . . in Italia rebus humanis Avito cet. Der