Hi

Disput. JEIII. Gtp.y. De JkCeUncholitX, ‘Probatione & Ejfeftibus

d#'”'

C o, B. Carpzov. in praä. crim. p. 2. q. 145. n. ente ,an circaplura vel particularia ss ise «

" ' ' ‘ saniant. Zaeh.faped.l.Lib. 2.tif. i- 4 ; 9 ’ ^ s f !

§.11. Sic melancholiae morbo aliq 118 ^

58. JCtus per Germanum celeberrimus, contrariae

stibscribit. Postquam enim ex Heigio quast. 38. — *---*- - te ,„ r

«.41. varia melancholicorum, lupos, gallos &c. lustrato,. sub finem disputationis, cU / u5 st 1 'se fingentium exempla enarravit, tandem subji- ut subsistam moneat, de remediis.advcit: Qualescunque autem Infuerint-, ab omniprorfus lancholiam adhibendis, hocadjiciaflVpoena neutiquam eximipossunt, cum in dolo atque ma- videlicet curam este Theologicam,litia versentur & revera delinquant, qui tamen in Perkins. de cafib. conscient, lib. 1. c. i 2 - fantecedentibus n. 8- ex Heigio non negavit, Ju- piiffime Heig. fupr. d. I. n.6i.& 62. * . e rffstdicis officium esse probe attendere, an, quae de quit, Deus optimus maximus orandus efl - Pfuriosis statuta, & quomodo ad melancholicos tum latitia immundi spiritus trißes fu.applicare queat.

§. 10. Fateor me non assequi mentem tantiviri, & licet, qualescunque autem hi fuerint , posue-rit, non tamen crediderim, ut sonant/universali-ter accipienda esse. Etenim 1. ipse Carpzov. in

Jurisp. Conf. lib. 2. tit. 24. des. 377. n. 2. animum ----- „nV^'ss

fraudulentum in iis, qui ex melancholia ad mor- populi mores variantem. Quidam & Ptem properant, negat, & honesta eos privare se- m multum tribuunt, Gallis cantus ar ^iH 6pultura nimis rigorostim & impium esse infert, spanis ejulatus placet, Itali somnuPostquam «iw»pergit». 3. privatio sepultura hone- dant, Germani, more foo solito, p ° ta ' ^sta pro pcena habetur fat gravi, infligenda iis, quibo- dicant. Besold . in thes nraEt. vocemicidium in seipfos voluntarium V dolosum commise-ruht, non certe melancholici, h? qui animi impotentiahumani quid patiuntur, ei debent subjugari, deinde &

(2) in praä. crim. loc. cit.n.62. a poena ordinarialiberandos esse, ait, melancholicos, quod e dia-metro cum antecedentibus , & in ». 58. positisverbis: cum in dolo atque malitia versentur, pugnat.

Siquidem poena ordinaria in delictis, cessante

gat, cavenda sollicita & intenfiores de ^ nß (l sis^'riis cogitationes, neque locus dandus prapsts uJnP'li spiritus, quibus mentes primum aggttd^ sst’tia trahere studet. Secunda ad Medic^J^ie 11 '& eorum Experientiae & industriadum. Postremam sibi Politici stumm 1 e

dicant. Besold, in thes. praä. voceGallorum remedium Scripturae Sacr® ^nec potationes Germanorum mo^bandse erunt. ^

§. 12. Coronidis loco, cum scpi llS , C |' 0 K )l '|tiae angores cum melancholia constm d W ' 1libuit ex Gvilhelmi Perkinsi Cafib■ ^ 0>l1. c. 12. q. 3. p.m. 305. differentiamliae seu atrae bilis , a perturbatione

demum dolo, cessat, & firmiter sequenti modoargumentatur: ubicunque dolus in delictis, ibipoena ordinaria locum habet. In delictis ex me-lancholia perpetratis est dolus, secundum Dn.

Carpzov. n. ;8- Ergo pcena ordinaria locum

habet: quod idem». 12. non admittit. (3) ane- . . .

mine negabitur, eum qui se gallum esse putat, peccati intuitus; sed in bile atra, pha^^gst^-rationali carere facultate. Qui sibi obviam ve-

subjicere, quam dictus Autor seq u .bis exprimit: (1 ) quando conscientiaaffliäioinipsa conscientia, atquefic Ugp

est : Sed in melancholia aut bile atraph^stbatur, non conscientia. (2) Consciti stst Jvera V cena est causa, ob quam angitis.

ita esse, quod non est, imaginatur: H 0>>1 jstrj'

nientem hominem gallum esse existimat & in-terimit, num ratione praeditus erit ? Nam ea-dem facilitate, qua quis gallum se esse somniat,alium sibi obviam venientem hominem gallumesse, sibipersuaderepotest. (4) sententiam me-am praejudicia aDn. Carpzov. n.6 3. & Heigioq. 38. n. 48. allata non infringunt : pertinentenim ad melancholiam secundi gradus, & delin-quentes delicto consummato statim erroremagnoverunt,quibus poenam ordinariam tuto re-mitti non contradico, vid, Theodoric. in cotteg.Crim. disp. x o. thef. 4. Iit. H. Hinc concludo, me-

tam V desperationem ex fiäitiis V cqM^fis incutit. (3) Ille, cujus conscientia Ist (sttis rebus aliis animo est präsente & auda (i ’.atra bilis infestat, ab omni homine, ^

imo a se ipsofibi metuit, neque ullam pl^ 11

habet, sed formidat, ubi nuda est(3) Imaginationes in cerebro exattamedica curari, tolli, succidi possunt i * ftistsdolores U cruciatus nullius rei mundast'

Christi sanguinis & fiducia divina gtf*nare queunt. _

Atque haec sunt, quae festinatio d e

fhxst

, , - . r - . , m praeienti exhibere permiiit. *

lancholicos in summo gradu non amplius melan- ^rariposse lubens fateor, sed W?° ^

cholicos sed dementes & furiosos esse, quamvis iUa Ederem, non permisit: QssssTj \<f

melancholia causam dederit. Nam ubi morbus a?qui bonique consulas & errorio 1 -

melanchiae jam confirmatus est, & ratio imagi- qua decet humanitate, contendo-

nationis errorem non cognoscit, tunc pro inia- *■<

nis habendi, & procedendum in illis ut in caete- Tantum» rfistsfT

ris dementibus, nulla consideratione interveni- DEO SIT E^AOS EEl