402
jDifputat. XV. Caput 1.
93 possit ? Non loquor equidem de personis bene-ficio competentis gaudentibus, quibus omninotantum relinquendum,ut honeste vitam transige-
A4 re possim. Sed de aliis. Ubi generaliter affir-mativam probo : Ad casum enim neceffitatisobligare se quispotest quoad bona, licet ipsi ni-hil remaneat, sed mendicando victum quserereteneatur,horum enim Dominus est ; quod si ve-ro licitum est suo se pacto in tantum obligare,multo magis per legem ad id deduci potest, &,per consequens, non peccat, qui suum exigendoproximum secundum indultum legis ad pauper-
95 tatem redigit. Tutius tamen erit considerare,unde & ex qua causa obligatio, qua mihi strictusest,nascatur, & quomodo ad egestatem hanc, utsolvendo non sit, pervenerit. Si casu fortuna?,charitatis Christians & misericordis leges ex-igent, ne plane ad incitas redigatur , & tantumipsi relinquatur,quantum ad vitam parce susten-tandam opus habet J afflicto enim tanta non estaddenda afflictio. Soto de J. kF J. L. 4. qu. 7.
96 art. 4. Si vero culpa sua & luxuria facultatessuas prodegerit, mihique justa ex causa debeat,vix misericordia dignus erit,- quis enim aliorumcharitatemexperiretur, qui erga se ipsum nul-lam gerit, necestariaquq vits subsidia, qus mo-
do per luxum in DEI contemtum, pi° rU cuP idalurn & familis dedecus perdidit, aitdamno suo ipsi relinquere teneretur? *7° #
foret peccatis similibus occasionem joh-
plures ad prodigalitatem invitare. J 1 'Tg.Petrus Ala tr.de Advoc.& Caufid. Chrifl• f‘. 7,48. quem allegat Winther. in Parthen- 11. c. 8. n. 34. ia
Habes, L. B. qus de Conscientia P art * ßjöjudicio, juveni in foro hactenus pariim' p.scribere licuit. Plura addi non poterant» ^ercitii Academici limites nostra egredere ^Iputatio. Hscutsquibonique constda _» jj,meliorem interpreteris partem , Tua pi-ctitat conscientia,& ego idem obnixe P et P ’- eP fii'bivero, sterne DEUS, certissimeCom c osl -rum Scrutator,humillimas solvo grates ffl
i,e'
u*
i uii X JU uwiuijuuumumM 5*“* * ^g,I
cessis animi corporisque viribus, quoaIum felicem paginis hisce colophonetn ire,sed& Studiis non sine omni siiccesiuincumbere licuerit,&devotissimas fundo P flt ji
velis imposterum quoque conscientiasab omnibus sceleribus puram servare, *7 5 $.
ita benedicere, ut per assistentiam Ss 11 "! ^1»feliciter cedat actionum mearum p rlsl *
& FINIS.
DISPUTATIO DECIMA QUINTA.
SISTENS
JUS HOMINIS IN SE IPSUM-
D. 4. EEBR. MDCLXXV.
RESTO NZ) E Es TE
CASIMIRO AB OSTEN
EQU. POMER.
In 'Nomine Sacro - Sanft* Trinitatis.
N O11 fuerit arrogans nostrae disputationis titulus , aut in aliquod
iniquus. Novimus enim cuncta subesse coelestis Imperii Legst* 0 *eximi sine crimine Laesae Majestatis. Ergo venerabimur, quodHominum generi divina clementia; removebimus , quod in caUt jjjc^talitas non rite usurpat. Sed quid usurpat rite? postquam em 111 °’
sum ab innocenti vita, causa mali accepta a malo, non quaeritur ampliussed quod ab illa non nimis recedit ; eoque operosius est de jure in seipl u01cium. Scilicet peregrinantibus nobis nulla pharus melior foret fui ipsiusSed in via tantum accenditur, in beatis autem patriae sedibus radiabitUnde fluctuat calamus , &in tam obscuro dicendi campo interne jj, ist'
umbra lucem emendicat. Benedicas ex alto conatui, ignoscas errori st ue jjjrgesserit forte tenuitas, voluntas. Nam supplicum nec "fiduciam sole*’ n lpr £ 'becillitatem dedignari, sed omnes uno admittere in VERBO. Quod uticamur submisse, ita exspectamus constanter. In abysso enim semelqua: ipsius DEI sanguine constat, non defuit unquam, quod & P°^Jsublevare infirmos , non imputare infirmitatem. Jam breviter estonostra methodus. Primo agemus de obligatione fui in genere, post JAnimam, tum de Jure in Vitam, corpus, famam.
CAP üf