2 ® jDisputdth. fi»

fcum in dubio non pronuncianckim; verumnec pro ipso semper, sed eodem jure Fiscumeum privato censendum, putant, ita ut, si hicvel reus sit, vel favorabiliorem causam habe-at, benigniorem sententiam reportet •; Funda-mentum hujus sententiae ex illo dependere vi-detur, quod vulgo supponunt: Principemin contractibus uti jure privatorum Vultej.Conf. Marpurg. 24. n. 42. Vol. a. Myler. ab Eh-renbach. Nomolog. Princip. Imp. cap. 2. H. 3. Man-gi\. de Eviftion. qu. 172-«. 3. adeo ut, quamvisPrinceps cum subdito suo contraxerit, ne qui-dem de plenitudine potestatis ab eo resilirepostit, cum nexus hic non ex civilibus, sedex Juris Gent. placitis dependeat Gail. Lib. 2.erbserv. 55- »- 7- Vultej. d. Vol. 2. cons. 25. n.88- Vasqu. Controv. Hlußr. c. 26. n. f>,

34. Verum ut taceam, nullo evidentitextu hoc probari, quod Fiscus in dubio eo-dem jure cum privato utatur , sed hoc saltemasseritur, quod non debeat este juris deterio-ris L. 37. in sin. ff.de jur. fise: Et facit huc omni-no textus in L. 6. ff. de jur. fise, ubi fiscus tuncdemum jure privati uti dicitur, quando succe-dit privato, & quidem non semper, sed tan-tum successionis tempore, vel in eo, quodsuccessionem antecedit add. L■ 60. in fin. ff. deCond. & demonstrat : Postquam vero successit,habet privilegium suum Conf- L. 2.C. de Usur.Fiscal. Thesaur./. 3. E 93.». 4 - Joh. Carol. An-tonell. Tr.de tempor. legal. I. 2. 67. n. 37. Quosane nihil manifestius dici potuit, quam Fiscumin illis , qua; ipsi jam quaesita, jure privato-rum non amplius aestimandum , sed meliorijure reputandum. Nec sententia illa, Prin-cipem in contractibus jure privatorum uti, ita«rude capienda, ut nullo legitimo prtetextudiscedere possit a contractu : Quid enim fiiubsequente tempore appareat , contractumPrincipis saluti publicae quam maxime noxiumesse ? Sic sane obtinebunt Dd. asserta; Princi-pem posse impugnare proprium contractum,& concessiones suas , fi superveniat legitima &justa causa, Mev. Conf. 202. n. 47. Petr. 'An-ton. de Petra de Jur. qmfit. per Prine, non toll.qu, 20- cap. 3.». 51- Galeota. Resp. Fiscal. 23. ».63. Melch. Pelaez a Meris, de Majorat. Hi -Jpan. P. 4. qu. 1. n. 25. Non enim Princeps te-netur stare contractui, quando credit in pu-blicum detrimentum, arg. C. 9. X. de decim.Franc. Niger. Cyriac. P. 2. Controv. Forens.310. n. 70. Hoc enim casu Princeps non uti-tur jure privatorum, sed jure publico; & ne-xus, quo privato ex contractu obligatur Prin-ceps, nunquam tantus esse potest, quam quoconstringitur ipsi Reipubl. ad ejus salutem pro-movendam; manet enim ubique Salus publicasuprema lex. Hoc autem casu de justa causaconstare debet, qua moveatur Princeps adimpugnandum contractum, utpote quae nonpraesumitur , Andr. Alciat. Tr. de Prasumpt.reg. 4 - f r£ s 8- Mangil. de Eviäion. qu. 172. «.

18- Quid si ergo haec causa salutis publicaedubia videatur , numne hic locus erit Mode-stini Responso, contra Principem pronunci-andum esse? Non puto : Arbitrium enim sa-lutis publicae penes ipsum Principem est ; &indubio pro illo praesumendum potius, quod pro-movet commoda publica,quam quod privst»-

§.35, Idem statuendum , si Princeps de iliisrebus contraxerit, quarum conservatio ipsipro bonoReipubi. incumbebat, qualia sunt do-minalia , imo & fiscalia bona, E. G. vectigalia.In hoc contractu pariter Princeps jure privatiobligari nequit, sed eadem tanquam Coronae*sive Principatus bona revocare poterit, etiamsijurejurando contractum confitmasset, per C.intellecto 33. X. de jurejur. Hect. Capyc. LatroLib. 2. Dects. Neapolit. 1 77. n. 57. B. Dn. Brun-nem. integr. Conse. Domaniala enim & fiscaliabona non Principis propria sunt, sed totius Rei-publ. Pelaez a Meris, de Majorat. Hisp. P■ 4. qu.r.». 182. Dn. Brunnem. d. conf 1. 72. Add.

Conringius deßnib. Imp. cap. 19. n. 6. Si ergoconstet, bona esse domanialia seu fiscalia, &tantum dubitetur de justitia contractus, pecca-ret omnino, qui contra Fiscum pronunciaret;quamvis enim solennster celebratum esse con-tractum aperte constaret, nihilominus Prin-ceps , ob defectum juris alienandi, illo non con-stringetur.

§. 36» Qua occasione non praetereundumest vulgatissimum illud Dd. conclusum, quandode obligatione Principis successoris ex contra-ctu Antecessoris, unanimiter fere existimant:Principem, Jure hereditario succedentem, obli-gari ad contractum antecessoris servandum,Reinking. de Regim. secui. fs> Eccles. Lib. 1. Claff.3- cap. xo. Myler, ab Ehrenbach, Nomolog. Prine.Imp. cap. xo. §. 2. cujus fundamentum ex jureprivato peti solet, ubi unusquisque heres adfactum defuncti praestandum obligatus est , perL. cumamatre 14. C. de rei vindicat. Verum quisnon videt, nexum illum, quo Princeps succes-sor constringitur Reipubl. longe favorabilio-rem , longeque potentiorem esse obligationehereditaria, mero jure privato innixa.' Utiergo ipse antecessor salute publica jubente, di-scedere potuit a contractu , ita eodem jure hocnon denegandum successori. Imo sicuti priva-tus non potest adstringere successorem suum,ad illius facti prsstationem, quod LUpublieisrefragatur, Nov. 1 .c. i-L. 55./. deleg. l.juntt.T- 5 5 -ff- decondit kF demonstr. Ita nec Princepsantecessor adstringere potuit successorem, adoblervantiam contractus, in praejudicium Sta-tus principalis vel Reipubl. celebrati.

§. 37 - Quapropter tandem dicendum puto»si versemur extra casiim delicti & meri compen-dii Fiscalis in contractu celebrato a Principe velCamera ejus, in dubio pro Fisco secundumprincipia nostri juris pronunciandum esse. Fa-cit huc argumentum ex L.inter pares r,%.ff. derejud. deductum, ubi in dubio quidem pro reopronunciandum; sed excipitur castis, ubi spe-cialis causte favor concurrit, quod exemplo li-bertatis ibi declarat JCtus Paulus. Alia veroexempla addit Pontifex in c.fin. X. desent. & rtjud. dicendo: Tenet sententia pro reo , non aäore,nisi in causa favorabili, puta matrimonio , libertate,dote vel testamento. Ubi perticula puta nourestringit sententiam Pontificis ad exempla ex-pressa , sed similia quoque non exclusa esse, in-dicium probet. Gonzal. Tellez. Comment, add . cap. ult. n. 2. Unde Dd. idem etiam in Fiscoobtinere fatentur, quos citat & sequitur Au-gustin. Barbos, ad d. cap. ult. n. §. X de sent. Etquia in d. L, inter pares, in Ipecie subjicitur,