zo
Zhsput. /. ütpltt IP'.
3
lAutum quondam suit LL. XII. Tabb. Utiquisque legasfit , ita jus esto pr. I. d. l. Falcid.L. i2o. jf de V.S. Ex quo apparer, u-numquemvis propri® voluntatis interpretemesse debere, nec alieno arbitrio ultima elogia2 esse committenda. Est enim testamentum vo-luntatis nostrte sententia /, t.ff. qui testam. fac.pojf. nec in alterius arbitrium heredis institutiopotest conferri., l. illa 'institutio 32. Jf. de Hered.inflit. Ex qua hypothesi, quod actus testandiper ipsum testatorem expediendus sit, forte na-ta est illa sententia : testamentum judiciale, sinon ab ipso Testatore actis insinuatum, quam-vis adhibuerit Procuratorem specialiffimo man-dato instructum, non subsistere, Besold. P. 3.Canf 23 o.n. 10. Carpzov. P. 3. Const .3. des., 23.de quo dicendum postea.
4 His tamen non adversantibus, existimamus,etiam aliena facta in ultimis voluntatibus inter-venire, & alteri, quasi ab eo gesta essent, im-putari posse, modo alter quadantenus concur-rat, & ita factum alienum pro suo agnoscat.Hoc ipsum vero contingit (1.) mandando. (2.)subscribendo. (3.) hereditatem agnoscendo. Desingulis jam videndum.
5 Imputatur ergo & in ultimis voluntatibus fa-ctum alterius alteri, si praecedat mandatum sivevoluntas per aliam personam negotium expe-diendi: uti enim generaliter verum est; factuma Procuratore reputari factum Principalis, c.qui facit per alium 72. de R. L in 6 . 1 . 3. §. fin.ff. deDonat, inter Vir. V Ux. ita quoque in ultimis vo-luntatibus idem asserendum, nisi specialis LL.sanctio contrarium induxerit. Ex quo princi-pio defenditur sententia Juris Canonici in c. cumTibi 13. X. de Testam, ubi Innocentius III. deci-dit : Qui extremam Voluntatem in alterius difpost-tionem committit , non videtur decedere intestatus ,quem textum communiter restringunt Dd.quodprocedat in testamento ad pias causas, hoc al-terius dispositioni committi posse, Alvar. Va-lasc. Consuit. 6R. n. 4. Tiraq. de Privil. pia causa ,pri-vil. 64. & plures allegati ab August. Barb. add. c. i 3. X. de Tefiam. Quod in tantum exten-
' dunt, ut non saltem procedat, si defunctus ex-presse in favorem pia? causa? alteri commiserit,sed & si simpliciter alteri dispositionem de suisbonis reliquerit, quod tunc ille, cui facta com-missio , in favorem pia; causa; de illis bonis di-sponere debeat; quam sententiam magis com-munem appellat Gabriel Commun. Conci, lib. 6.tit. de Pia causa conci 3. -r. 2. Covarr. ad d, c. 13.g X. de Testam, n. 12. Verum nil quicquam de piacauta exprimit Pontifex ind.c. 13. sed genera-liter approbat dispositionem ultimam alteriusvoluntati commistam , ut adeo etiam in causanon pia alterius dispositio sustineri debeat; quamgeneralitatem agnoscit Barbosa d. loc. n.i.inmed.p Hic tamen casum illum supponit, ubi defun-ctus alterius dispositioni committit bona, ut deillis post mortem testetur, sic enim is, cui com-missio disponendi facta, censetur tacite heresinstitutus, cum & Jure Romano quibuscunqueverbis heres nuncupari possit, utut vocabulumheredis non exprimatur 1 . 1. K. 5, jf. de Hered. in-io fiit■ Qua; sententia facile admitti posset, si de-functus hoc coram tot testibus, coram quot ul-tima voluntas alias condi solet, expressisset; seSempronio dispositionem bonorum suorum
ali« d
.|se f >
committerequam si defunctus diceret
sic enim revera
Ego
Dominum meorum bonorum jf
diance enim dominio liberum -«r?'j[ ; j(moderamen ac arbitrium confest 111 riefl 1
re mandata 21 . C. mandat.
... Hoc erg^ ^
ego Sempronium bonorum ^° rn ^ n iui T1tuo : quam fi dixero ; Ego SeMss gj« ,
tuo : quam n nixcro ; sl gu 'X ju-,
dem instituo l. 48. pr. ff. de Hered- W p nel^kheres Dominus, unde & Veteies V ( j>
heredes pro Dominis §
-r ' . .. ^ — utU* 1
At vero generalius illo textu ^
äe
sufficiat , si modo alteri quis
bonis testandi declaraverit, seu c0 >
teritis testamentum approbaveris'
ni*'
nihilominus subsistätT poTestque jure suo non uti, & arbitrium ’
nus plumari subjicere. Caute t<" dftuendum & di stingu sn d um esse ' jz
simpbciter commitram, ut ds bon'« *' j5 0mentum condat; an vero alteri d e ” Jey
testamentum condenti eonienn'^ ’ p,.jn
P'
ea 6
mul de meis quoque bonis teste tlir ' 0 \) g«- uc
Romano juri contrarium esselern prohibitionem de heredis m ^ jl 1 ^
rius arbitrio non committenda) P o
jsjetu 0
ftitutio 32. ff. de Hered. instit• V"- #• /.>• ,
ri dari potest. Gail. lib. 2. O^/- * QÜ'cum nemo . Manz. de Testam.
Anton. Faber, lib. 6. C. tit. 5 -Canonico per d. c. 13. X. de 7 ^* qui e%i{ (P rintroductum. Nam ibi de ist 0 V, ut
suam voluntatem eatenus exp re ^.j 7 j I rio
lern determinationem alteriu 8 3 3 h es ^0'querst. Qua;stio est ; hic ergo ^reliquit, ut antea dictum ;
tifex dicit, quod non intestatus «^ ' u js
rius f-nfpnne ('nnepiin. nUüteOU® «at
if
rius eatenus concedoquate“-:
jus alienandi bona sua habet, ^
nandi licentiam habet : eatenu 5 ^^ lC 0Hi' 11 ' 1 'dono alteri , quatenus ipsi^ “ e £ f ^
centiam concedo, Roderic. SuarC. de Inoff. teft. V ex eo Feck- rf
V *%*&1*
lib. 1. c. 43.». 4. infin.
Är
quibus legitima debetiu: j -- üt u~ ^
■ - - - -osset’ h° c ri 5 ’
cium alteri concedere noti
,]tei'i llS
nis simul testaretur. Subsis* 1 ^oriU 11 ’^mentum non ex persona altett" g cu fiiP
av n - r. .. i ^ nfic UCttUU 1 /||i C
sed ex propria testantis P srl ^j if
saltem opponi potuisset, .non alienis bonis debuisset tei a jljtur P.
-.^,1 tO‘ A MO f\v
ille
e( _pr
ratione proprietatis bonoruu^ £ . sl
-r- 3 •<#
sensum alterius.
MultaenI ^ri e
mentaria permissa sunt acce ^
paliter non permittuntur- , • cv .
tre, qui pro Filio impuberi si ^dere nequit: potest tamen, pfW*
ut illud testamentum Fdu ” j jnßdla testamenti paterni §-cf l ;pi,0‘ j.
r' ßl bi ,rif
casu» “"fi”"’
Verum licet rarus inc ho c >>
■i suorum bonorum^“P^onjug^lefi^ii
ten
surus
attamen cum inter - f ..doque evenire soleat, hcle re^^ ^ >Ja controversia ; An , si Vxor M ?
Uxoris testanti consentiat . " ? Jd
postea Uxor invito Marito J*;
Negat hoc Carpz. P. z. Q- 2 - »v* r
1*‘
N
%
\
%
h
i, V
S
“»Hi,
■ 3 l
S
S
V
%
"0.
N
\
\
s
'5
f»
\
‘S
?«!>
Sr;
K1
:| t,
V
\
V
s
$
V
k
ist
v 1 ']
Pe
\V'*
$ä r e,
i><