quot dierum.

calendariunt nouum laude eſſe dinum, qucd ineo diſcordes So-is ac Lune mo-tus ad cõcordiamſunt redacti, eriãſiquinoctium obinęqualitatẽ anniSolaris egeat in-

verdũ alia æqua-

0 5 J 75*—— 1„*. 28 15 am t ET ſanè, quòd ad Æquinoctium attinet, facile in priſtinam ſedem,gecllis ber aonic ſi quando eam deſeruerit, reuocari poterit per omiſſionem, vel inter-

nonem, nel inter

calrienem ali. calationem aliquot dierum, ex edicto ſummi Pontificis, vt in hac ipſa

154 L IB. SEC VND I.

ves, vt nullo negotio ſiue Copernici, ſiue cuiuſuis alterius calculis poſſisaptari, ſi tabella æquationis ex illis confecta pro ca, quam ad margi-nem ſeripſimus, ſubſtituatun. En quã clare,& aperte profiteamur, æquationem noſtram anni Solaris non eſſe vſque adeo firmam, ac ratam 5vt aliquando reſtauratione non poſſit indi gere.

correctione anni factum eſt per decem dierum exemptionem.

AT in Calendario Cyclum ad Nouilunia monſtranda diſponere,qui ad omnẽ anni magnitudinem accõmodari poſſit,& perpetuus ſit,ita vt nihil vnquam in eius diſpoſitione in Calendario ſit immutan-dum, hoc viſum ſemper eſt antiquis Patribus,& Aſtronomis perdiffi-cile, ne dicam impoſſibile; propterea quod cum Sol, vt die integroſedem ſuam anteuertat in Calendario, pauciores dies deſideret, quàmLuna, non videbatur fieri poſſe, vt longo tempore idem Cyclus Ca-lendario inſcriptus Nouilunia monſtraret᷑. Nam quando pro æquatio-ne Solis dies vnus anno eximitur, neceſſe eſt, Nouilunia per diem inCalendario deſcendere cum Luna nondum æquatione indigeat, vtſupra diximus. Niſi ergo tunc Cyclus aliter in Calendario diſpona-tur, nullo modo fieri poterit vt idem numerus Cycli, qui prius, No-

ullunia indicet. Eadem ratione, quando Luna æquationem requirit,non autem Sol, aſcendent neceſfariò Nouilunia in Calendario perdiem. Quare neque tunc idem numerus Cychi, qui prius, Nouilu-

nia recte monſtrabit, niſi ſurſum promoueatur in ea loca, ad quæ No-

ullunia fuerint progreſſa. Quod ſi quis tali in re, ac tempore eximen-dum eſſe vnum diem ex annò exiſtimaret, vt Nouilunia eiſdem diebus

retinerentur, is Æquinoctium de ſede propria exturbaret, cogeretqueipſum verſus finem menſis prolabi. Atque ita ſi anno Solari æquatio-

nem quis adhibebit, non paruam Nouiluniorum lacturam faciet: ſi ve-rô Lunarem annum æquare inſtituet, neceſſario æquinoctium ex pro-

pria ſede deijciet. Vt recte in eum quadret illud, quod vulgo dici

ſolet. a

Incidit in Scyllam, cupieus vitare Charybdim.

Ar ſi æquinoctium, ac Nouilunia eodem temporis ſpatio per vnumdiem in Calendario verſus initia menſium progrederentut, tota hæcdifficultas ſublata eſſet omnino. Quæ cum ita ſint, non parum effe-ckum eſſe in Calendarij correctione exiſtimandum eſt, quod diſcordesSolis, ac Lung motus ad talem ſint adducti voncordiam, vt vnius æqua-tio æquationem alterius, qualiſcunque ea ſit, non Impediat; vt non in-iuria propterea Calendarium dici poſſit Perpetuum, etſi æquinoctiumpræter æquationem præſcriptam egeat interdum alio remedio„ ne 4longius a die 21. Martij euagetur. Maxima ergo S 85 2