VITA OECOl.AV.PA DII.

>■7

de

'lut obitu.

°svv*lj.

tyconita

facefir

fy'tha-

^'un Ot-

nt,

*mp.

factdU

y'mscri-

K

4 '*«

i;; 1 **.

Sinet

h CT *'

"jWno

jY

Mi

Sic igitur pie mortuus est , qui pie vixerat.Non enimvero intulit Jibi i ple violentas exdesperatione manus, nec aliorum manibusclam peremtus, aut veneno sublatus est ; sicutapud exteros a ejuibusdam sermone & scriptistama tust Iparsa; ut veritati coelesti, quam vi-vus docuerat, invidia conflaretur, vel maculaaliqua adspergeretur. Sancte exspiravit & pla-cide, cum cjinndeccndium&ecVibuWiCt, prxien-t;i lis decem fratribus , qui id attestati , dicprimo Decembris, anno Christi mtllefimo,quingentesimo, trigesimo primo , aetatis tua: un-dequinquagesimo. Succedit ei in oflicio pa-storali, Ojvvdldiu Miconius Lucernas , qui'l iguri ludunagistrum aliquot annis egerat: dcLvvmglio propter doctrinam vitxquL integri-tatem perquam fuerat iamilians: de qUO post-hac.

LIatuscstOccoIampadius funere fscqucnti»omnium JJalilienfis Reipub. ordinum, atquein templi cathcdralis circuitu tumulatus cuniejusmodi epigraphe:

Deo Opt. Max. & Christo sacrum.

D. JOANNES OECOLAMPADWS»PROFESSIONE THEOLOGUS, TR1-UML.INGU A RUM P E KITIS S1M U S»AUTHOR EVANGELICA DOCTRI-NA IN HAC URBE PRIMUS , ETTEMPLI HUJUS VERUS EPISCOPUS»UT DOCTRINA , SIC VITA SAN-CTIMONIA COLENDISS1MUS» SüßBREVE SAXUM HOC RECONDITUSJACET'. MORITUR CAL. DEGEMB.Anno M D XXXI. xtatisLXIX.

Deplorarunt hujus viri obitiirrt prxftan-tiflinu quique : iutcr quos Se basi antu Murtu-sertu carmine Hcbrxo , Si Tneodorus Bez.4ejusmodi Latino HendecalyilabolOecolampaditu [crena nuper ,

Lamp-u , a de [ter a DEI coruscans iQtsalu limpidiorve , punorveVtx ullis micuit lucerna feclis iEn mortis jacet obrutus tenebrisij4t vobis male fit mulse tenebra »

Lucis munere qua brevi [ruentes iEheu , nos mifros homuncionesNotie fic premitis tenebrtcofdiSed bene hoc cecidit i nigra 0 tenebra.Quod dum ipsam petitis»mala lucernam,Laternam tamen obrtiistts unam »

Laterna ut lateat quidem hic se pulta »Jp[a [ed magis emicat lucerna.

Fuit hic liib initium fesonhationis altcirin Helvetia doctor» ingenio miti & tranquil-lo i in negotiis obeundis tardior quidem » ledcircumspectior : cui iuavius nihil accidit»quam lectionibus & commentationibus tem-pus transmittere. Nec tamen luit asper, aut,ut Timon , a commercio ho-

minum prorsus abhorruit. In doctrina dcEucharistia scribit ad Melanchthonern , pri-mum libi vellicalle aurem D. Augustinum ;& rcvocaflc a sententia» in qua antea luerat.

Antequam vero Dominus eum respexit, utipte ad EilUcanum , lupra modum tust reli-giosus, ac plane superstitiosus; adeo ut etiamipirituiinscloqucnti contradiceret. Quotiesenim seriem verborum institutionis ccenssDominiere apud Evangelistas legebat, aliamin cortice medullam (ubefle in animum inci-debat, quod tamen levi certamine refutanscogitabat, ut plerique alii: num tu almvis [a- j-entatio.pientior esse f Credendum es, quod alii tre- ntt/ftu.dunt. Sxpenumcro ieipsum accusabat, quidin aliorum pectoribus [ateret non cogitans;

Tunc [olus tam abjethes es d facte Domini, utillic repugnes, ubi fere nemo ? Sa pe antiquo-rum Doctorum lectione infirmitatem luamvincere conabatur; sed principio noti octur-rcbat, quo juvaretur.

Crebro erat obvilun, corpus Domini&r[an-guis Domini: (ed qualiter corpus ; qualiter[anguis, rariuS explicabatur» R vale obscure.

Pendens itaque ab alibrtitti judicio parum re-cte sentiebat. Tandem scmotä au tori täte ho-minum, veritas ei illustrior eflullit: tit Papi-sticam sententiam inferre opus non eilet.SualnVcrohinc inde cum amicis contulit. Etannum totum lese continuit prius, quam dere illa quicquam evulgaret. Cum in publicumpi odiilletlibellus de Eucharistia ; Senatus Ba-idienhs rei insolentia motus» eum tantiiperapud se vendi prohibuit: donec a Centoribus r ,ßi a .examinaretur, & certius quippiain decernere-tur. Consuluit itaque Erafmum Roteroda- guptr >»mum, Berum prapoiitum, & Cantiunculam alti consul.Jurisconlultum» quidnam de scripto illo *i*Scna.lentircnt. tu

Erasinus Senatui respondit hisce: S. P.

Magmfici Domini , celfitudinis vestra hortatu, m 0 j U( n_perlegi librum ‘joannisQecolampadn de verbis ciurn-Cane Domini, mea sententia dotium, disertum,

& elaboratum ; adderem etiam pium, st quidpiumejfepostet, quodpugnatcumftntentiacon -fensttque Ecclefie, a qua difientire,periculosumesse judico- Ad amicos duteiri scripsit: Oecolampadium emistsfe libellum , tam accuratescriptum , tot machinis argumentorum,iotquetestimoniis instrullum: ut postit vel eleflos merrorem pertrahere- Et quamvis inulti eumhortarentur» ut contrd scriberet; negavit seFacturum » quod id operat precium (ibi honVideretur.

Bafilex itaque post <rdj>pa£iv acerbam» abo-litis idolis» iuperstitiolis ritibus» & Milia;

Coena Domini his ceremohiis, Occolam- „am »bpaefio auctore, fuit celebrata. Pro suggestu Oecolam-ipse legebat» ennhia usque ad verba Cochx» p ad, o in-qtix ante mensam recitabat» ihOx finita ora-tiorit R convocationeseqhebaturcommunio,

Interim dutri cornmuhib fiebat» plebs psalmosvernacula lingua canebat. Finita communio-ne coctum ctiih exhortatiuncula dimittebat.

Agroris quoque , qui petebant, Cocnam Do-minicam non negabat

Pacis & concordia: in Ecclesia fuit studio- ? at ustu*sifliinus ; id quod tuin alias,tum in colloquio dicfiu Oe.Marpurgensi probavit. Ibi tum ut Joanr. tolnmp.

£> i Stur-

Er vtritraft» um

itittu celt-