De Planorum

Par I.

ic<5

tur, refractiones etiam, quantum poterunt, auge-buntur, hoc est,- usque dum omnes refracti radiiperpendiculariter emergant, angulis refractionum8f eorum differentiis tunc prorsus evanescentibus.Quare differentia refractionum rursus diminuta est rdonec in nihilum evanuit.

Schol. Etsi limitis ejus determinatio, ubi dif-ferentia refractionis evadit maxima, plus tasdii &laboris administrare possit, quam utilitatis; cumtamen alicujus forte momenti censeatur densitatemmedii cognoscere, quod radiis in se refractis colores,maxime conspicuos efficiat, non pigebit hunc in-super designare, idque primo cum incidentia fitobliquissima»

Cas. r. Esto I X (fig. 44.) communis radio-rum in superficiem A X, quaecunque media diri-mentem, obliquissime incidentium via, & eorumrefracti, ut ante, sunto X/ Sc X t, & agatur rectaq.uarvis p t praefatae superficiei parallela, quae radiisistis occurrat in p & £, a quibus ad A X demissis per-pendicularibus p C, t E, bifecetur C E in D, & cen-tro D distantia D X circulus describatur, secans C/m P,. & E t in T, junganturque X P & X T. Vico,quod, cum ca sit posterioris medii densitas, ut radio-rum secundum I X incidentium maxime refrang 1 *biles ad P, & minime refrangibiles ad T refring ar »tunc angulus P X T quam maximus evadet. E te '