156 De Radiorum Far. II*

Si forte concursus imaginum desideretur, radii0 F a sole directi eo usque producantur, donec oc-currant cum plano H I, in quod dictae imagine*projiciuntur, quemadmodum videre est ad X; idquod fiet auferendo prisma A B C, ut jubar per Ftrajectum recta tendat ad X, &- erit X locus, adquem imagines P T &; pt convergunt. Nam>quemadmodum radii maxime refrangibiles caduntin P ac /, & minime refrangibiles in T & t, confici-entes imagines oblongas P T ac / ?, si alii praeterearadii darentur minus adhuc refrangibiles, illi citrapunctum T ac t in papyrum I H caderent, quopacto imagines illae paulo longiores evaderent, auct#scilicet ad extremitates T ac t. Atque ita, si finge-remus radios gradatim minus atque adhuc minusrefrangibiles dari, usque dum deventum e stet adradios adeo pertinaces, ut non postent omnino re'fringi, illi radii prismata sine aliqua refractione per-transeuntes, incidere deberent in ipsissimum pun-ctum X, ad quod posuimus radios a sole directe ve-nientes tendere. Imagines itaque P T &r p t sicproductas convenirent ad X, & proinde ad idem Xconvergunt. Cseterum dubitari potest, an imagine*illae, si eo usque producerentur, dum convenirentad X, forent accurate rectae vel paululum incur-vatae, neque istud (cum multi foret laboris & parv*momenti) jam lubet determinare; sufficit, q u °dex observatione quam proxime convergunt ad X«

s>£