LibéreIII.ia 479.desurbs ad Christum conuersa sit, id uetustate intercidit& ex hominum memoria in obliuionempoenit. Primus itaque archiepiscopus Vuormaciensis cuius nomen notum est, fuit Victor: octa-Rupertus, qui temporibus Hilderici regis Vangionum ecclesiae praefuit, uir insigni uitae integitate& sanctimonia praeditus. Fuit autem cuidam regio comiti, Beringero nomine inuisus,quod peccata populi& magnatum liberius reprehenderet. Vnde rege mortuo, tyrannye.tus Rupertum flagris caesum urbe& episcopatu eiecit. Ille Ratisponam secedens à Theo-eene duce exceptus est summo gaudio, conuertitque eum& totam eius familiam ad Christum,proso. primusque totius Norici apostolus dici meruit. Eodem anno luuauiam ueniens auxi-ducis Theodonis coepit construere monasterium S. Petri& auspicari sedem archiepiscopaqui infrà suo quoque loco dicemus. Decimus archiepiscopus Vuormaciensis fuit Amandus,contradidit Dagobertus rex Galliarum comitatum Laudenburgensem cum toto adiacenteLaudeburgcunitorio, cuius memorabilis donationis originale diploma adhuc integrum haberi dicitur in comitatus.coui nis episcopi Vuormaciensis, Moguntiae datum. Duodecimus archiepiscopus Gerol-ces, aulicae uitae studiosior quàm ecclesiasticarum ceremoniarum. Perijt in bello Saxonico,quam Saxones irrumpentes Thuringiam ferro& igni popularentur, missus à rege Pipero adefendendam Thuringiam. Successor eius fuit Geruilio, filius eius legitimus, in aula Pipiniregaeducatus, euectus ad gubernationem Vuormaciensis& Moguntinae ecclesiae. Hic cupienspaternam caedem& ueniens cum exercitu ad Visurgim, misso ad patris sui trucidato-negato, dataque summa fide, sub specie alicuius amici colloquij, eum ad se uocat. Ille malini-a metuens, ac episcopi Geroldihunc filium esse ignorant, publica item fide freeus ac nitens ueCumQuem cum ad se uenientem uideret Geruilio, uicit eum ira, uicit in parentem pietas, ut oblipacti promissi ac datae fidei, quasi coecus in eum irrueret ac gladio eum traijceret. Audienstorex Pipinus Geruillionem tale facinus designasse contra datam fidem, grauissime in eumpensus, habita prius deliberatione cum papa Greg. 3. ex utriusque dignitatis fastigio eum dein monasterio intrusit, ut ibi paenitentiam ageret de commissa caede& uiolata publica fi-L'une in detestationem uiolatae fidei, Vuormaciensis ecclesia exuitur archiepiscopali digni-ce,& eaipsa Moguntina induitur. Piperus libentius archiepiscopalem dignitatem ac sedemconstulisset Erfordiam, sed refragabatur eius uoluntati pontifex Romanus. SubSecretus estcrenutionem Vuernharius primus episcopus Vuormaciensis, tempore Caroli magni. Vicestimus Vangionum episcopus Burchardus aut secundum alios Brocardus Hessus,einsigni palatio Conradi ducis Francorum, adiutus subsidijs Henrici secundi, fecit Vuormace collegium 8. Pauli anno 1025. Vicesimusnonus episcopus uocatus fuit Adelgerus can-Marius Henrici tertij, atque sub eo cessauit in clero Vuormaciensi uita monastica, prorsus iameae secularem conuersa. Trigesimus quintus episcopus Buggo, aedificauit de nouo coenobiumobnouiense ordinis Cisterciensium. Sub eius quoque gubernatione utrunque Franckenta-om est fundatum à ciue opulentissimo Vuormaciensi. Obijt episcopus anno 1151. Quadragenus primus episcopus fuit Landolfus ab Hoheneck sub cuius regimine Vuormacia grauis.pina obsidione cincta est anno 1225. ab Henrico Friderici Imperatoris secundi filio. Venienscinaece quadam perpetuae custodiae mancipatus est. Sub hoc episcopo perijt incendio annoR1242. media ferè pars urbis Vuormaciensis cum trecentis hominibus, ipsa die palma-cile incendium accidit, haud longè post, sub Eberhardo episcopo, anno domini 1276.eilud rursum anno 1266. sub Emichone episcopo comite à Bayenburg. Quem subsecutusdenuuinus à Cronenberg, cuius temporibus constructum est prope Vuormaciam coeno-em monialium Liebenauu. Quinquagesimus quartus episcopus appellatus fuit Salomandeo natus ex familia quadam Moguntina, quem pontifex Romanus praefecit: at Canonici ilconmolentes aliumque eligentes,& decennio litigantes, irrecuperabilibus damnis affecerunt epikoparum. Anno 1342. schisma fuit sublatum. Successor Salomani Theodoricus à Boparten,custinuit seditionem ciuitatis Vuormaciae: sicut& qui eum sub secuti sunt in episcopatu,tashalbuerunt contentiones cum ciuibus, quae aliquoties sopitae per Rupertum principemtimum atque Rom. regem, subinde repullulauerunt, unde& anno 1405. totus clerus à Vuortia disceffit. Et quum elegissent Matthaeum Cracouianum, doctorem Theologiae, cannotlarium