Libr III.719derentur. Summa fuit, ut Saxonia annuo Francis penso tributo, dominos ac maiores suosGosceret. Tributum constituitur quingentorum boum annua solutio. Permanentibus Martellus con-dem Saxonibus in perfidia, conuersus in eos Martellus, bellum instituit atque inchoauit, tra Saxones.quod demum nepos eius ex filio Carolus magnus peregit, tantae molis erat Saxonicam gen-en patrijs ritibus auertere. Magno tamen tum bello pressi Saxones& exhausti. Carolo quiem Martello manus dederunt, componentes cum illo per qualescunque conditiones, sed le-de Christianas accipere nec dum consenserunt. Mortuo Martello, Saxones nomini ChriCarolomannusnio infestissimi erant, unde motus Carolomannus filius Martelli, in eos duxit exercitum,ceos quidem tum perdomuit, ut legibus seculi parerent ad aequabilitatem, sed Christi reli contra Saxonesonem neque uerbis suadere neque armis inducere poterat. Eo autem Romę monaho facto, Pi-nus frater eius tentauit quoque Saxoniam ad Christi fidem cogere, quare coacto magnopercitu, bellum intulit grauissimum. Sed ea fuit gentis moles, ut non statim ad mutandam retionem posset armis cogi. Gerebatur per continos triginta annos bellum, priusquamxxones tandem sub Carolo magno ex corde susciperent fidem. Dictu difficile est quotiesperatiregi manus dederunt, imperata facturos polliciti, obsides qui imperabantur dedeCarolus Ma-tit, legatos quimittebantur susceperunt. Aliquoties ita edomiti, ut etiam cultum daemonum gnus domat SaCoutiere& Christi fidem suscipere pollicerentur, sed sicut aliquando proni ad ea pollicen-xones.indebantur, ita mutato postmodum decreto ad abijcienda uidebantur praecipites. An-Christi 772. Carolus magnus celebrati Normaciae comirijs, constituit Saxones aut revon subijcere aut omnino de terra delere. Tandenque traijcitingentes copias per RhenumCaupiam(nunc Lippiam uocant) amnes,& totam quae nunc westphalia est peruagatustiongè ab Osnaburg rebelles subegit, fugauitque contumaces, ut Visurgo(nunc Dese-teransmisso, sedes sibi facerent inter Vandalos, antiquis pulsis habitatoribus. Qui in pa-sledibus remanserunt appellati sunt ab illo tempore Westphali,& qui ultra Visurgum Westphaligeraet dicti sunt Ostphali. Edomitis postea Longobardis, totis seuiribus animi& rerum unde.enuertit ad Saxonicum bellum peragendum, quo neque prolixius neque approcius ullum unquangessit, quia Saxones, natura feroces& idolorum cultui dediti, ab eo quod semel ap-techenderant, nulla poterant ui dimoueri. Regis tamen Caroli magnanimitas perfidiam il-ininumstum sempet ulciscebatur, donec omnibus qui resistere uolebant profligatis decem ho-quillia ex his qui utrasque Albis ripas incoluere, cum uxoribus& paruulis sublatosanstulit& per Galliam atque Germaniam multimoda diuisione distribuit, eaque conditio-dellum per tot annos tractum, esse constat finitum, ut abiecto demonum cultu, Christiaereligionis sacramenta susciperent. Progressus uero Carolus cum exercitu uenit ad mon-Martis, ibique phanum& idolum genus quod Irmensul appellauere, subuertit, sicut&paulò post phanum in Magdeborg in nihilum redegit. Constituitetiam iudicium quoddam occultum in Westphalia, ut si quis deprehenderetur defecisse à fide, ille sine alio praeuio iudicio ad proximamHZsch.H.suspenderetur arborem, de quo infrà fusius. Pręfuit tunc SaxonibusMedekindus dux, qui in bellicis tumultibus confugit ad regem Daniae, imploraturus eius praesidium,& moliturus contra Carolum, re-bellionem. Sed tandem circa annum Christi 785. post multa bella&caedes ad fidem Christi conuersus baptisatus fuit cum alijs Saxonummagnatibus,& tum demum subacta Saxonia, in prouinciam est re-dacta, quae diuersis temporibus in octo episcopatus diuisa, MagunEpiseopatustino& Coloniensi archiepiscopis est subiecta. Sunt autem haec no-Saxoniae.mina locorum episcopalium, Osnaburgum, Mimingrod, posteaMonasteriensis ecclesia, Salingsted postea Osterwic, sed qui episcopatus postea fuit translatus Halberstadium, werden, Mynden, Padeburna& Hildesheim ultra weseram. Magdeburgensis uerò epipatus fuit postea ab Ottone magno institutus.De moribus& ritibus Saxonum, atquede fertilitate eorum.Exonia olim quatuor in genere habuit differentias, nobilium liberorum, libertorum,datae seruorum. Et id legibus cautum etat, ne ulla pars suae fortis oblita, terminos in copulandisZz 4