n 4 ALBII ‘ TIBULLI

mirecolmen- Nunc si clausa mea est, si copia rara videndi »^Mib^f'huc 7° ^ eu 1T1 derum, * n l axa quid juvat esse toga?retraxit Jos. Desistas lacrimare, puer: non frangitur illasScaliger. £ t tua j am fletu lumina fessa tument.

Oderunt, Pholoe, moneo, fastidia Divi:

Nec prodest sanctis thura dedisse focis.

Hic Marathus quondam miseros ludebat amantesNescius ultorem post caput esse Deum.

Saepe etiam lacrimas fertur risisse dolentis,

Et cupidum ficta detinuisse mora.

Nunc omnes odit fastus, nunc displicet illi$o Quaecumque opposita est janua dura sera-At te poena manet, nisi desinis esse superba.

Quam cupies votis hunc revocare diem ‘

ELEGIA X.

u i d mihi, si fueras miseros laesurus amoresFoedera per Divos clam violanda dabas ?Ah miser, etsi quis primo perjuria celat,Sera tamen tacitis poena venit pedibus.

5 Parcite, Caelestes: aequum est impune licereNumina formosis laedere vestra semel.

Lucra petens habili tauros adjungit aratroEt durum terrae rusticus urget opus.

Lucra petituras freta per parentia ventis10 Ducunt instabiles sidera certa rates.

Muneribus meus est captus puer: at Deus illaIn cinerem, & liquidas munera vertat aquas.Jam mihi persolvet poenas, pulvisque decoremDetrahet, & ventis horrida facta coma.