izv

ALBII TIBULLI

Ilia, Vestales deseruisse focos ;

Concubitusque tuos furtim, vittasque jacentes»

Et cupidi ad ripas arma relicta Dei.

Carpite nunc, tauri, de septem montibus herbas,Dum licet: hic magnae jam locus Urbis erit.Roma, tuum nomen terris fatale regendis,

60 Qua sua de caelo prospicit arva Ceres;

Quaque patent ortus , & qua fluitantibus undisSolis anhelantes abluit amnis equos.

Vera cano, sic usque sacras innoxia laurosVescar, & aeternum sit mihi virginitas.

6 5 Haec cecinit vates, & te sibi - Phoebe, vocavit ;Jactavit fusa sed caput ante coma.

Quidquid Amalthea, quidquid * Mermessia dixit,Herophile Phoebo grata quod admonuit:Quotque Albuna sacras Tiberis per flumina sortes* Alii fer- 7 ° Portarit, sicco * pertuleritque sinu :

Hae fore dixerunt belli mala signa cometen,

Multus ut in terras deplueretque lapis :

Atque tubas, atque arma serunt crepitantia cassoAudita , & lucos praecinuisse fugam.

75 Ipsum etiam solem defectum lumine viditJungere pallentes nubilus annus equos :

Et simulacra Deum lacrimas fudisse tepentes »Fataque vocales praemonuisse boves.

Haec suerint olim. sed tu , jam mitis , Apollo,

8o Prodigia indomitis merge sub aequoribus:

Et succensa sacris crepitet bene laurea flammis,Omine quo felix, & sacer annus eat.

* Alii Marfeßia.

berit.