ALBII TIBULLI

ELEGIA VII.

* Hanc Ele-giam a supe-riore, in quaomnia confusaerant, sejun-xit Jos. Scali-g er*

A m mala finissem letho : sed credula vitamSpes fovet, & melius cras fore femper ait.Spes alit agricolas: spes sulcis credit aratisSemina, quae magno foenore reddat ager.

5 Haec laqueo volucres, haec captat arundine pisces,Cum tenues hamos abdidit ante cibus.

Spes etiam valida solatur compede vinctum :

Crura sonant ferro, sed canit inter opus.

Spes facilem Nemesin spondet mihi; sed negat illa,i o Hei mihi, ne vincas, dura puella - Deam.

Parce, per immatura tuae precor ossa sororis :

Sic bene sub tenera parva quiescat humo.

Illa mihi sancta est , illius dona sepulcro,

Et madefacta meis ferta feram lacrimis.

15 Illius ad tumulum fugiam, fupplexque sedebo ,

Et mea cum muto fata querar cinere.

Non feret usque suum te propter flere clientem.

Illius ut verbis fis mihi lenta, veto.

Ne tibi neglecti mittant nova somnia manes,

20 Moestaque sopitae stet foror ante torum:

Qualis ab excelsa praeceps delapsa fenestra ~

Venit ad infernos sanguinolenta lacus.

Desino, ne dominae luctus renoventur acerbi.

Non ego sum tanti, ploret utilia semel.

25 Nec lacrimis oculos digna est foedare loquaces.Lena nocet nobis; ipsa puella bona est.

Lena vetat miserum Phryne, furtimque tabellas