140

ALBII TIBULLIELEGIA IV.

1 meliora ferant, nec sint insomnia vera.

Quae tulit extrema peflima nocte quies.

Ite procul, vanum , falsumque avertite visumDesinite in vobis quaerere velle fidem.

5 Divi vera monent : venturae nuncia fortisVera monent Tuscis exta probata viris.

Somnia fallaci ludunt temeraria nocte,

Et pavidas mentes falsa timere jubent.

Et vanum ventura hominum genus omina noctis10 Farre pio placant, & saliente sale.

* Alii m>- Et tamen, utcumque est, sive illi vera * moneri,nenn. Mendaci somno credere sive volent:

Efficiat vanos noctis Lucina timores ,

El frustra immeritum praetimuisle velit:

15 Si mea nec turpi mens est obnoxia facto,

Nec laesit magnos impia lingua Deos.

Jam Nox aetherium nigris emensa quadrigisMundum,.caeruleas laverat amne rotas;

Nec me sopierat menti Deus utilis aegrae20 Somnus, sollicitas deficit ante domos.

Tandem cum summo Phoebus prospexit ab ortu,Pressit languentis lumina fera quies.

Hic juvenis casta redimitus tempora lauroEst visus nostra ponere sede pedem.

25 Non illo quidquam formosius ulla priorumjEtas, humanum nec videt illud opus.

Intonsi crines longa cervice fluebant: