DE PKINCIPIIS ERVM

Dubitationum, ſeu rationum potentiam in i ateriee eſſentia, nonehe oſtendentium ſolutio. Cab. X 1¼.

Ed dubitationes ſunt,& e primum, quæex Auerroe antea allatæ ſunt, quarũ prioreo tollitur, quod cum materiam eſlentia ſuapotentiam dicimus, non cam intelligimus,qua hanc, aut illam formam poteſt accipe-re, neque enim de ea Ariſtot. loquitur Sedpotentiam in ſe,& abſolute dicimus, quatenus ad formæ ingenere receptionem, ſeu perfectionem eſt comparata. Ethæc quidem materiæ natura el que ab ca numquam abiungitur, nec formæ acceſſu interit, quemadmodum hæc, aut il-la potentia, qua eam accipere poterat. Quamquam,& haeforma accedente interire fortaſſe abſurdum eſt, tum quodniſi remaneat, forma in ca eſſe non pot, tum quod poten.tia,& actus inter ſeſe referuntur, quod entium genus ſimulſir neceſſe eſt, quod tandem ex actu,& poteſtate res conſtẽt,quæ poteſtas ſi intercat, ex actu tantum conſtabunt. Mate-ria igitur ad formam mutari poſſe delſinit, ſed potentia, quatubijci illi poteſt, remanet. Verum fortaſſis potentia hæc logica eſt, quæ ſimul cum actu remanet, non autem naturalis,quæ actum antecedit, qua dicitur materiam cum eorũ, quæjunt, actu nil ſit, fieri omnia poſſe,& omnium formas acciperc. Non item viciſſim potentia,& actus ita referuntur, vtlemper ſimul fint. Nam forma nondum genita potentia adeam crat multo tempore antea. Non ctiam cx potentia, quęrelatio eſt, res conitat, ſed ex co, quod illa eſt præditum. Po-tentia igitur hæc, quæ ad hanc eit formam, quamquam intereut; ex eo tamen non fit, vt materia quoque intercat, qulp-pe quæ eſlentia,& ratione ab ea diuerſa elt, quamquam ſub-iccto idem ſint. Niſi em ſubiecto ſint idem, potentiaq; iden-tic(et aiunt) materia ſtatuatur, ſed in eam, vt reliqua acci-d. nel, recipiatur, eius actus critpotentianuc allhmn in materia