Buch 
1 (1839) Poesie varie / di Vincenzo Monti
Seite
475
JPEG-Download
 

satira quinta

E il parlai' che par vero, e al ver vien meno.Gli è per ciò che oserei chieder le centoBocche, onde quanto di te il petto ho pieno.Manifestarlo con sincero accento,

E tutto aprir del cor segreto ornaiIl celato ineffabil sentimento.

Ratto che paventoso abbandonaiLa custode pretesta, ed ai succintiLari la borchia pueril sacrai;

Quando la bianca toga e amici infintiPer tutta la Suburra impunementeGli errabondi miei sguardi ebber sospinti;Quando dubbia è la via, quando inscienteLerror di esperienza, nel sospettoRattien sul bivio ingannator la mente,

Io mi ti diedi; e tu me giovinettoNel socratico sen prendi, e tua normaCon dolce inganno il torto andar fa retto.

et pietas tectoria linguce.

His ego centenas ausini deposccre voces,

Ut, (juantum mihi te sinuoso in pectore fixi,

Vice traliam pura, totunique hoc verba resignent,Quod latet arcana non enarrabile fibra.

Cuoi prinium pavido custos mihi purpura cessit,Bullaque succinctis laribus donata pcpendit;

Cum blandi comites, totaque impune SuburraPennisit sparsisse oculos jam candidus limbo ;Cuinque iter ambiguum est, et vita; nescius errorDiducit trepidas ramosa in compita mentes,

Me libi supposui : leneros tu suscipis annosSocratico, Cornute, sinu. Tuncfiliere sollcrsApposita intortos extcndit regula mores ,