R AYMVNDI. 174

ſi operaris cum magno igne, proprietas quæ parti*„ öci pat inter vitã& morteè dicti ſpiritus ſeparabit et e eomnia ſugient in regnũ ſuæ ſphęræ,& nulli reues

les donec fiat alicui manifeſtũ per diuinam inſpira-

tionẽ, cũ nobili intellectu. Et ideo quãdoq; rudi cle

rici, legiſtæ, artiſtæ& medici mundales 8. plures

de quibus loqui audiuimus, credebant ſe facere a-

quam viuam, in fine nõ valuit vnum ficum. Quia

ipſi credebãt rapere naturã philoſophicã, ſed rapi-

unt᷑& deprædant᷑ in illa quia talẽ amittunt. Cuſto

di ignem, et regimen tui ſpiritus, et caue ne euadat,

quia non poſſet viuificare ſuum corpus, quomodo

enim ille dare poſſet hoc quod nõ habet. Nota, dd

debes diligẽti ratione,& probata multa vitæ ipſacumconſy deratione philoſophica aduertere medi Mediorumorum naturam. Vnde ſicut coitus, factus cũ amo⸗ natura quære naturæ, quæ eſt luxuria libidinoſa, tunc fit pri-

mo mixtio cum coniunctione& aſsimulatione in- coin queter corpus& ſpiritũ ad finẽ, ita quod totũ ſimul in Ir.vnã amoroſam concordiãcum ligamento ſuarumqualitatũ miſcibiliũ& compoſitorũ, et ſuarũ virtu

tũ elementaliũ,& vnius alterius per virtutẽ cõpoſitionis duorũ in vnũl. Si ergo talẽ coitũ nõ facis, nõhabebis conceptionẽ, impręgnationẽ,& per cõſe-quens non habebis fructum: quia oportet eſſe ca⸗ älorem naturalem mineralem. Item non facias ma 8num ignẽ in principio mixtionis, quia veniret cor-ruptio in tincturam. qq ij