a/o8 EPITOMES ASTRONOMIAEQuare vetus Astronomia, motum hunc aequabilemponens, in Veneris loco praedicendo vel computandoparum admodum errare potuit; in Mercurio pluri-mum errauerit, necesse est.3. Hinc etiam sequitur, lunulas Eccendrici Mercu-rii (de quibus libro V.) esse in Mercurio notabili ad-modum latitudine, & diametrum Apsidum, seu Re-ctam, sensibiliter valdè longiorem, diametro trans-rsâ Ellipseos.Num etiam de hac Elliptica figura orbita Mercuriialiquid innotuit veteribus?Sanè hoc illud est, quòd Ptolemaeus duo perigaeastatuere coactus fuit, in Mercurio: nam in librâ qui-dem minimus apparuit eius Epicyclus (qui nobis estEccentricus) in Ariete verò non maximus, sed maiorAquario itemque in Geminis, & proximè vtrinque aequalis. Quia nimirum, sole versante in librâ, terrâ inAriete, vt hic in T. obuertebatur ipsi sanè breuissimapars lineae Apsidum, scilicet perihelium Mercurii R.quippe in 4. & exporrectum; itaque Eccendricum (quiipsi Epicyclus) à lateribus M. N. intuebatur, quâ is castigatus est, absectis lunulis; igitur oppido paruus, eo-que eleuatior censebatur: ob duas imminutionis cau-sas concurrentes, breuitatem scilicet ipsarum BMM. BN& longitudinem TE. terram enim veteres in intentioncirculo T. ponebant, propter Eccentricitatis verae du-plum vsurpatum, cùm verè esset in T. exteriore. At inArietem transire viso sole, terrâ in libram transgressa,vt in D. magnus quidem vicissim factus esse videbatur,Epicyclus, ob appropinquationem seu breuitatem li-neae BD. at quia a macilentis lateribus C. K. rursus in-spiciebatur, quippe P. Aphelio Mercurii tendente ver-sus terram D in ### positam, (vt cuius locus proximusin 4. ideò causa vna apparentis paruitatis Epicycliin Apogæo constituti mansit etiam hic in Perigęo, bre-uitas