816EPITOMES ASTRONOMIAEQuomodo sciri potuit valor maximae variationis in graedu 45. quod is sit minutorum 40. pr. 30. sec.vel minut. 51. pr.Tycho suam quantitatem n 40. pr. 30. sec. deduxitex comparatione obseruatorum lunae locorum in o-ctantibus, cum iis lunae locis ad obseruationum mo-menta, qui ex praescripto duarum priorum aequatio-num computabantur. Nam differentia, quae inter hos& illos inueniebatur, variationis hoc nomen est ade-pta. Etsi verò obseruationes non omnes eandem va-riationis deprehensae quantitatem prodiderunt; seddissentire ab inuicem sunt deprehensae vsque ad 10. mi-nuta: Braheus tamen censuit sibi illam quantitatemesse retinendam, quę media esset inter dissentientenerat autem 40. pr. 30. sec.At quantitas altera 51. pr. libro IV. fol. 568. & 617. fuitdeducta à probabili dogmate; quo asserebatur, quic-quid vltra 12. lunationes accrescit motui lunę in annosiderio sunt autem Gr. 132. 45. pr. de reuolutione trede.cima) id acceptum ferendum esse lumini solis; sic vt i2.lunationes purae maneant conficiendę speciei corpo-ris telluris. Hoc posito, facilè inquirebamus, quidtunc de quolibet quadrante elongationis lunę à sole,transscribendum esset lumini. Nam si de reuolutioni-bus 12. cum fragmento, lumen solis sibi vindicat illudfragmentum, scilicet Gr. 132. 45. pr. ergò de vno reuolu-tionis quadrante, seu de 90. gr. lumen solis sibi vindi-cabit in eâdem proportione gr. 2. 41. pr.Constitutâ sic quantitate effectus promotionis exlumine in vno toto quadrante; iam etiam habeturmaxima variatio, quae resultat ex hac promotione inoctantes.Nam quia lumen hos suos Gr. 2. 41. pr. non dispertitura-qualiter, non inquam proportione sectorum EAR. sed in-equaliter in proportione truncorum seu parallelogrammo-rum AERX. quae trea excedit sectorem EAR. plurimùm ingradu 45. (vbi, RX XA. æquales) excessu areae R. A. X. quare