€ PROLEGOMEN A.
XaSaic yeygctvioLi. ß. stet] y. x,eu S'. iccu e. xa\ tcov aXXcev cl^iQ/icov txayo? - tovtO.
^ torgotj^ev MjvJX-pctTvjj ) zaraSiy) •zvoAAaxis ou piovov gcxovt<mv of.piixgja.veo'öcti cruptficti^i xolIatus yg-Lchs.s , «AAcl X,LI dici. 00<W 6x,ovJ«y «w«v ro /TSV D. ygL/T/'U 0 BroioyvTay ,AioL u&am T%5 lypoyyuA^s yeauun eXxvadticnjs eTeea.$ eyxapcrixs' t o ds icdta y dpi pix .,TtT'gO'yeöeiiDjs grepscs -opioucs gyxugcnus , <a<77reg xxt a.xrogjavacrvis fiias y^a/ipivis ex, towya.si/j.a, xul pa rav ya,paxlnpx tov icotol xcolaXuoTiadxi avpiGcum. Kava, tov xvtov JgTpoorov ex, 'sroAA&v ypx.pipidToav , Tav fizv sTpoaSeau , Twv dg avf8errei f tgv de etcpctigg-<rei, av/iSaim vw ctXXoiaicnv ytve<r8a.i t2v JyXsvyTav ctuTcx, yapxxTypav. a.XX } oudgy■arAeToy ei ’pydo-xTo srpos tov e^s j^povo» o Mmx.pa.Ttiz , Ta>i> gyygattpopigyav avTov Tr,vßigXov ou%’ oAoypatjttptaroos tus ■srpoatiyopUs Tav a-p$fia>v ygatpovrav , «AAÜ du ragJ'nAouvrav autsl ydpaxTyipav. ’Etzoras ovv vpdoxifim toL tov Ay/iox^cLTovs ߣXia tosv<papuaxav eis pitrpx yg&CpevTX. Kai eiarsg txnravia. tov Tpoxrov tovtov lyeygxorio ,xuAA<<roy dv w. .
Haec ideo observavi, tum quia Editores librorum sacrorum non satis sibiconstant , qui numeros modo per verba integra j quod plerumque faciunt *modo per notas literarum exprimunt, ut Apoc. XIII. 18. VII. 3-7. tum quiaposterior haec scribendi ratio non uni librariorum aberrationi aut Criticorumconjecturae occasionem praebuit.
9. Ubi novus liber incipit, quod semper fit in summa pagina, priores tresvel quatuor vel quinque lineae exaratae sunt. Frontispicia librorum mi-nio fuisse inscripta Ovidius Trist. I. 1. 7. testatur, dum ait:
AZVc titulus minio , «<rc m/r<? charta notetur $
Ad hunc morem Augustinus respicit c. Julianum 3: 13. scribens „ lp-„ sum libri tui argumentum erubescendo convertetur in minium”. Eusebius eti-am numeros Canonum suorum in Margine Evangelii notavit diu xmaCd^as , utdocet Epistola ad Carpianum..
10. Libri in plurimas Periodos, duos i tres aut plures Versus, in quos nostriCodices jam distributi sunt, comprehendentes, dividuntur.
Hae saepe incipiunt in eadem linea, ubi desiit prior periodus, unius vocabulirelicto intervallo, sequentis vero lineae litera prima paulum in margine excur-rente & reliquis majore. In aliis autem, ubi minus parci chartae fuerunt libra-rii, post finitum paragraphum relinquitur vacuum spatium, & sequens paragra-phus novam lineam incipit. In Codicibus secundi generis singuli paragraphiplerumque incipiunt, ubi Lectio Ecclesiastica incipiebat, primaque illa litera pro-minens non atramento sed caeruleo vel viridi vel alio mixto colore appicta est junde saepe vel omissa omnino, vel in ejus locum alia ac debuit pictoris errore ap-posita est.
11. Omnes etiam vetustissimi Codices habent xttpdxaid, Sc titAqus Eufebia ■«nos, a prima manu, excepto Vaticano Sc Cantabrigiensi. Eosdem habet ScVersio Coptica, uti in MSS. vidi, quod editor de industria suppressisse videtur,ne scilicet paulum „ dubitaremus, versionem N. T. in Linguam /Egyptiam primis„ a Christo seculis scii, vel secundo vel tertii initio factam este”, ut ipse in praefa-tione pag. V. asseruit * Eusebii enim tempora nos ad quartum seculum deducerent.
12. Paucissimi Codices sunt, qui totum N. T. complectuntur. Major parsIV. duntaxat Euangelia continet, quorum Lectio in Ecclesia fuerat frequenti-or: alii Acta tantum Apostolorum & Catholicas Epistolas; alii cum istis Pau-linas etiam: paucissimi denique Apocalypsin continent. Hoc ideo dico, quo-niam vidi vulgo in scholis Theologorum longe aberrasse eos, qui XVI. illosCodices, quibus R. Stephanus in sua Editione usum se profitetur * pro totidemintegris totius N. T. Codicibus habuerunt. Unum etiam Codicem vidi, inquo in Evangeliis eadem Lectio expresia est, quae iri Vetustissimis, in Actisvero Sc Epistolis longe diversa: cujus rei alia ratio vix reddi potest,quam quodprior pars ex Codice antiquo, posterior vero ex recentiore descripta fuerit.
13. Ex