218 c. PFINTINATVRALTSperſequemur, à ſalutari maxime orſi. Malus Aſſyria, quã alij uocant Medicam, venenismedetur. Folium eius eſt unedonis intercurrentibus ſpinis. Pomum ipſum alis nõ manditur, odore præcellit foliorũ quoq;, qui tranſit in ueſtes unà cõditus, arcetq; animaliumnoxia. Arbor ipſa omnibus horis pomifera eſt, alijs cadentibus, alijs matureſcentibus,

alijs uero ſubnaſcentibus. Tentauere gentes transferre ad ſeſe, propter remedij præſtan-

tiam fictilibus in ualis, dato per cauernas radicibus ſpiramento: qualiter omnia tranſi-tura longius, ſeri arctiſsime transferricq; meminiſſe cõueniet, ut ſemel quæq; dicant᷑. ſedniſi apud Medos& in Perſide naſci noluit. Hæc eſt aũt, cuius grana Parthorũ proceresincoquere diximus eſculentis, commendandi halitus gratia. Nec alia arbor laudatur inMedis. Lanigeras Serum in mentione gentis eius narrauimus.“De lndiæ arboribus,& quando primum Romæ ebenus Cap. IIIrTem Indiæ arborũ magnitudinem. Vnam è peculiaribus Indiæ Virgilius celebrauit“ alibi naſci profeſſus. Herodotus eam Aethiopiqæ intelligi maluit, tri-

buti uice regibus Perſidis& materie eius centenas phalãgas tertio quoq; anno penſitaſſe

Aethiopas cum auro& ebore, prodendo. Non omittendũ id quoq;, uicenos dentes elephantorũ grandes, quoniã ita ſignificauit, Aethiopas eadẽ cauſa pendere ſolitos. Tãtaebori autoritas erat urbis noſtræ trecenteſimodecimo anno: tũc enim autor ille hiſtoriãcam condidit Ihurijs in Italia. Quo magis mirũ eſt, quod eidemm credimus, qui Padum

amnem uidiſſet, neminem ad id tempus Aſiæ Græciæq;, aut ſibi cognitum. Aethiopiæ

forma,ut diximus, nuper allata Neroni principi, raram arborem ebenum Meroen uſq; 20Aᷓ Syene fine imperij,per nongenta xcvi. u. paſſuum, nullamq́; aliam niſi palmarũ generis eſſe docuit.Ideo fortaſsis in tributorum autoritate tertia res fuerit ebenus Romę eammagnus Pompeius in triumpho Mithridatico oſtẽdit. Accendi eã Fabianus negat, uri-tur tamen odore iucundo. Duo genera eius. Rarum id quod melius arboreũ/ trunco enodi, materie nigri ſplendoris, ac uel ſine arte protinus iucundi. Alterũ fruticoſum cytiſi mdo,& tota Iadia diſperſum. De ſpina& ſicu Indics. Cap. vgb& ſpina ſimilis, ſed deprehenſa uel lucernis. igni protinus tranſiliẽte. Nũc eas expo/nam quas mirata eſt Alexandri Magni uictoria, orbe eo patefacto. Ficus ibi exilia poma habet. Ipſa ſe ſemper ſerens, uaſtis diftunditur ramis: quorum imi adeo in terramcuruantur, ut annuo ſpatio infigantur, nouamh ſibi propaginem faciant circa parentem 30in orbem, quodam opere topiario. Intra ſepem eam æſtiuant paſtores, opacã pariter&munitam uallo arboris. decora ſpecie ſubter intuẽti, proculue fornicato ambitu. Superiotes eius rami in excelſum emicant, ſyluoſa multitudine, uaſto matris corpore, ut E x. p.pleræq; orbe colligant, umbra uero bina ſtadia operiãt. Foliorũ ſatitudo peltæ effigiemAmaonieæ habet: ea cauſa fructum integens.creſcere prohibet. Rarusq́; eſt, nec fabæmagnitudinem excedens: ſed per folia ſolibus coctus prædulci ſapore, dignus miraculo

arboris: gignitur circa Aceſinem maxime amnem.

De arbore pala,& atboribus Indicis ſine nominibus,& laniferis. Cap. vIM Aior alia pomo& ſuauitate præcellentior, quo ſapientes Indorum uiuũt. Folium

alas auium imitatur, Iongitudine trium cubitorũ, latitudine duũm. Fructũ cortice 40emittit, admirabilem ſucci dulcedine, ut uno quaternos ſatiet. Arbori nomẽ palæ, pomoarienæ. Plurima eſt in Sydracis, expeditionũ Alexandti termino. Eſt& alia ſimilis huic,

dulcior pomo, ſed interaneorũ ualetudini infeſta. Edixerat Alexander ne quis agminis

ſui id pomum attingeret. Genera arborum Macedones narrauere, maiore ex parte ſinenominibus. Eſt& terebintho ſimilis cætera, pomo amygdalis, minore tantum magnitudine, præcipuæ ſuauitatis. In Bactris utiq; hãc aliqui terebinthũ eſſe proprij generis potius quam ſimilem ei putauerunt. Sed unde ueſtes lineas faciunt, folijs moro tmilis, calyce pomicynorhodo. Serunt eam in campis, nec eſt gratior ullarũ proſpectus. Oliua Iu/diæ ſterilis, ꝓræterquam oleaſtri fructu. 8

.

De pipe

7