DE RE MILIT ARI EIB 73

Nam quid turpius, aut quid vſquam ſceleratius, quàm focumento his eſſe quo-rum tutelæ ae præſidio euocatus ſis, quàm ex cuſtode raptorem, ex cane lupumfieri? Huius gloriæ prima in parte clariſſimi habentur Fabricius,& Camillus,&Regulus, quorum primi duo quũ poſſent dolo vincere, noluerunt: tertius, ne autdamnoſus eſſet patriæ, aut infidus hoſtibus, crudeliſſime mori elegit, interq; ho-ſtibus præſtitæ fidei ſeruatores, haud prætereundus eſt Caſſius: in altera autemhi ſunt quibus modicum fuit à ſuorũ iniuriis abſtinere niſi vltro pro eis more-rentur. Ex his Romæ Curius& duo Decii, Athenis autem Codrus, CarthaginiPhilenes fratres ſeſe ante alios offerunt, quorum primus vt terrorẽ publicum ſe-daret, ſecundi vt victoriam labentemq́; aciem firmarent, tertius patriam inſtantiexcidio eriperet, quarti vt fines patrios prorogarent, ad mortem voluntariã ſuntprofecti, vtq; ciuibus ſuis bene eſſet, i pſi eſſe noluerũt. In vtraq; verò Magnus Põ-peius etſi ad hunc vnum Cicero omnes bellicas laudes& quæcunque de his qui-bus egent duces vt ſummi ſint aut diximus aut dicturi ſumus, cumulatiſſimè cõparat: iure id quidem meritõque, ſed ſi cui maxime ſuum tribuitur, verè MagniPompeii laus eſt bellica iuſtitia ſimulq;& cognita inter victorias& triumphoscontinẽtia, quę ad eam de qua hic aggrediar dicere virtutẽ᷑ referenda eſt, ſi vnumquod nũc ad iuſtitiã ſpectat adiecero, eſſe beneficentiã ac liberalitatem pulcher-rimas ducum& imperatorum veſtes, quibus indecora plurima tegi poſſunt: hacJul. Cæſar præit cunctos gloria, neq; enim quiſquam, ſi Senecæ verba teneo, liberalius victoria vſus eſt, ex qua nihil niſi diſpenſandi poteſtatem ſibi vindicauit.Apud exteros Alexander primum locum tenet, vt Græci volunt, neq; noſtri ob-ſtant: quanquam Philippus pater in Alexandro qui largitione beniuolentiamMacedonum ſectabatur, profuſſonem illam pecuniarũ his verbis inſecutus eſt,Quid te, malum, rationis, inquit, in iſtam ſpem induxit, vt eos tibi fideles putesquos pecunia corrupiſſestan tu ideo agis vt Macedones non te regem ſuum, ſedminiſtrum& prębitorem putẽtꝭ quod quidem regi ſordidum eſſe non ambigis,& corruptelam quaàm largitionem potius dici: fit enim detzrior qui accipit, at-que ad jdem ſemper expectandum paratior. Quid autem eſt ſtultius, quàm quodfacias libenter, curare vt id diutius facere non poſſis? largitiones immodera-tas rapinæ ſequuntur, quum enim dando egere cœperis, bonis alienis manus co-geris inferre: itaque quum beniuolentiæ comparandæ cauſa ſis prodigus,non tanta ſtudia aſſequeris eorum quibus dederis, quanta eorum odia qui-bus exemeris: quamobrem nec ita claudenda eſt res familiaris vt eam heni-gnitas aperire non poſſit, nec ita reſeranda vt omnibus pateat, ſed vtrinque

modus ad hibeatur, isch referatur ad facultates. Quarta nunc mihi ſupereſt Mo-

deſtia quam temperantiam vocant, cui adiacet ipſa quam paulo antè dicebamcontinentia, fine qua non dicam dux, ſed nec quidem vir bonus vſꝗ fuit. Quiaverd nunc de ducibus ſermo eſt, quid oratio perita literarumq́; cognitio, quid

magnanimitas, quidue omnes aliæ im peratoriæ artes profuerint, ſi auaritæ ſi li-

bidrnis aut gulæ imperio dux victus, abiecto freno quo exercitum regat, ſe ſuaſ-

que legiones pręcipitet,& in peſtem trahat quo ſępe multi cum ommbus copiisperiere: Hæc igitur ſingularis,& propria virtus eſt Pompeii, in qua ſi imitari eũG collega