2 PARS I. DE PRIMO

non nisi vim inferendo rationi, ac naturali a

luminis quod signatum est super nos i (a) vesa- t

num hunc conceptum in mente sua efformare r

valeant, de quo Psalmista : Dixit infipiens incorde suo : Non .efl DEus. (b) Vah ! quamenorme hoc paradoxum est in ipsis terminissibi contradicens ? Ille non est, a quo est om- e

ne, quod est? Miniis imprudenter forsitan c

dubitarent, qui sic cogitant, num ipsi revera t

sint, aut illi unquam fuerint, a quibus ipsi vi- a

tam sortiti sunt. Nisi enim ad DEum deni- c

que, ut primam fui caufim regrediantur, in I

infinitum ipsis in inquirenda sua origene pro- i

cedendum erit ; & sic nunquam primam fui <

causam, & consequenter nullum quoque ef- <

sectum, quem tamen ipsos este oportet, si f

revera sunt, reperient. Urinam miserte hae i

talpte, si mentis oculos aperire nolint, cor- t

poris saltem aperirent, & juxta Prophetae mo- <

nitum , ccqlum suspicerent, atteotoque solis',lunae, stellariuimque splendore, cursu ac or- ]

dine fibimet dicerent: Quis creavit heees (c) i

Sentiant alij, quod volunt, nobis sanä per- 1

siiasissimum est, eos, quos Atheos vulgus &p- :

pellat, non ideo tales esse aut-dici, quod re- J

vera credant, sed quod velint ac cupiaut , -

non esse DEum ; quatenus nempe impune si- 1

bi, quodeunque libet, liceret agere. Quam- (

primum namque excusso rationis & legis Di- 1

vina; jugo homo per avia devia ruens in sce-lera ita vivit, ac si revera DEus non esset, qui :

aut

(a) Ps. 4, 7. {b) l’f. 13. i, ( c) Isai. 40. j 6 ,

rr ö_, r*