DE MORTIFICATIONE. 6;

rationem ac grasttudinem exardescimus , quipro peccatis nostris tam dira pati dignatus est.Hac arce maligni spiritus, qui plerumque adejusmodi ludibria phantasiam commovent,aut saltem igni addunt oleum, in tantum con-funduntur, ut deinceps raro admodum, Scnonnisi fubrimide hanc restim trahant, dumVident id, quod machinantur ad interitum,npbis sieri profectus majoris. oqcafionem.

§- 3 -

De mortificatione: sensuum externorum.

■^fOn nihil hactenus de sensuum internorummoderamine diximus ; at parum vel ni-hil ad rem faciet, & virtutis profectum, nistuna simul, & prius etiam sensus externi con-tineantur in officio , Sc quod in iis inutile estac superfluum, gnaviter praescindatur. Abhis etenim totum, quod tot pericula ciet in-tellectui, fontaliter manat, nihilque tale sen-sus internos inficit, nisi acceperint ab exter-nis.

Hi nempe portae sunt & fenestrae, perquas mors ascendit ad animam ; nisi caute ad-modum observentur, Sc nonnunquam peni-tus obserentur. Quinam enim fieri poterit ,ut fumus undique domum ambiens illam nonintret, Sc fuligine sua deturpet, si omnia do-mus ostia pervia sunt & aperta ? & quanamratione animae puritati cautum erit a fumo il-is 4. Io}