DE TENTATIONIBUS. rör

Tum cognitione momentanea vilitatis 8c in-firmitatis propriae habita, mox filiali fiduciaanimus ad DEum elevandus, ac praecipue adChristi vulnera & sinum Matris Virginisconfugiendum est, & eo potissimum conni-tendum , ut ssia menti redeat serenitas, no-tas aliquas abviäsqüe fidei veritates, ac mor-tis & novissimorum memoriam breviter re-colendo.

Id ifiterim modis omnibus cavendum, netunc temporis, dum fervet tentatio, directecum ipsa pugnetur, talium rerum turpitudi-nem^ vilitatem, aut malos effectus recogitan-do ; hoc namqUe foret periculosissimum, &tangendo hanc picem animo etiam abjiciendi,mens magis adhuc inquinaretur: sed indire-cte duntaxat obsccenuS hic hostis debellandus,& a rei turpis cogitatione animus avocandusest , e; g, per vivam DEI praesentis, Chri-sti patientis , aut novissimorum memoriam.Nec etiam hac pugna durante reflectendusest animus, minus disputandum cum dtemo-ne, hum eousque fatis repugnaverit, necne?hoc enim postea, sedata jam tempestate, tu-tius fiet. Ejusmodi namque reflexione ve-terator dcemon aliud non queerit, quam utanimus his sordibus magis se inquiner, acperturbet; & dum eluctari vult, instar aviumpennas visco magis implicet, ac demum speevadendi penitus abjecta se dedar captivum.

Nunquam igitur in tentatione utcunque ve-hementi , A nostra etiam negligentia accerfi-