SUI, & CONFIDENTIA IN DEO. 117

ratum se ad omne malum DEO präsentem fiste*re ■) nisi ipfius gratia, praeservaretur. Seepe e-tiam repetebat aliis audientibus : Desperatussum de me ipso-, sed in DEO confido. Si hascanimo Vir tantae sanctitatis ; & quae tibi, mi-ser homuncio ! de te ipso fiducia ?

§■ 3 '

De confidentia in DEO.

iNterim haec diffidentia sui, ut perfecta sit,& hominis ffiluti proficua, sola nunquam es-se debet, sed juncta semper constanti in DE-um fiduciae. Humilitas siquidem, quae ho-minem pusillanimem reddit, ac dejectum, vir-tus non est. Süprä diximus, veram fui co-gnitionem, ac ortam inde vilem de se ipso ae-stimationem ac diffidentiam, ad vitae spiritua-lis conservationem tam este necessariam, quamest attractio continua aeris ad vitam corpori s.At vero nisi aer attractus respiretur denuo ,sed diutius, quam par est, retineatur, nonmodo vitae ac sanitati non conducit, ut potsiis utrique noceat quamplurimum. Haud se-cus in diffidentia fui res se habet. Dum ete-nim mediante humili sei cognrione per diffi-dentiam spiritum quodammodo ad se trahitac continet ; ni statim iterum respiret, Scemittat ad DEum, qui solus nostra fortitudoest, humilitas ista in pusillanimitatem ac deje-ctio-