DE BEATITUDINE REGNI DEI. 133

Beati ergo omnimoda felicitate sic absorptisunt, ut nihil supersit, quod pro majori sua fe-licitate optare postint: & tamen dum gustantcoelestem hanc dulcedinem, amplius & ampliussemper gustare gestiunt; & licct satientur plena-rie,continuo tamen desiderant idipsum,quo jampersruuntur. Contrarium prorsus ac in cre-atis accidit, ubi satietas boni etiam praestan-tissimi parit fui fastidium, quamprimum ob-tenta illa voluptate, quae in bono creato quae-ritur, ejusdem cessat desiderium. Quo pliisnempe DEum vident, eo pliis videre cupi-unt ; qu6 plus DEum laudant, eo pliis lausista beatos delectat ; quo magis frumitur bo-no hoc increato, eo magis in aeternum i'loperfrui desiderant. Ac tanto interivi amoreDivinitatis , gaudio supereffluenti replenturBeatis ut nihil eis defit gloria , nihil que pojfitdeejfe felicitatis. ‘ b ) O! vere heati , qui habi-tant in domo tua Domine , m facula Jaculorumlaudabunt te (r)

Licet autem beati uri gratia , sic <Sc gloriadiversi sint, nec proinde omnes eadem men-sura aequaliter participent Divinitatem ; nullitamem pro modo suo deest quidquam , autillo se privarum dolet, quod videt in altero.Multum enim ordinate providi , ( sic 8. Catha-rinae Senensi loquitur DEus ) „ super ccele-,, stium Civium, & Angelicorum Spirituum„ charitate in vita aeterna. Non enim volui,„ ut quilibet gustet solus proprium bonum,

quod