1 54 PARS II. CAPUT II.§. i. DE CON-

pius ingeminabat: Quid jam me juvat tot ati-norum praelatura? Nempe tunc temporis ali-is oculis, ac modo honores ac dignitates in-tuebimur, paucique fuerint, qui in illo arti-culo, si telam retexendi daretur optio , nonsubfuisse mallent, quam prassuisse.

Verissima itaque est illa aurei Afcetse senten-tia : Qui temporalem requirit gloriam, aut non exanimo contemnit , mimis amare cceleflem convin-citur. (b) Quo altior nempe dignitas, A ho-nor splendidior , eo plus affert impedimentiglorite ccelesti, nisi ex animo contemnatur,Quae autem voluptas, aut consolatio animi inhonore contemptibili, & contempto ? Onusnempe est, Sc mera afflictio spiritus. Quitemporali honore non gaudet, sed potius ve*luti sub onere gemit, ac quantum est de se,liberari ab eo cuperet : is demum est, quiveram ccelestis honoris aestimationem retinu-isse censeri potest. Is nec ä vera fui cogniti-one ac diffidentia de se ipso unquam abstra-hitur ; quin imo occasione honoris eb pro-fundius se humiliat, quo altius se super caetc-ros elevatum attendit: dum in aldori culmi-ne graviora sibi videt imminere casus pericu-la; Sc quo plura sibi cernit commissa , eo plu-ra olim äse exigenda considerat, ac terribi-lis illius comminationis nunquam obliviscitur:Judicium durissimum his, qui prcefimt , fieUExigito enim conceditur misericordia : poten-tes autem potenter tormenta patientur, (i)

(hj Imit. Chr. 1. i. c. 6. (*J S»p, 6. 6. & 7*