TEMPTU TEMPOR. HONORIS. 155

§• L.

De contemptu laudis humana.

|Nter vanitates, ’qUibus vulgo homimim muri”dus illudit ) "maxime vulgaris est laus hu-mana ; qua? licet in fcipfa vana sit & inutilis-,ac insuper maximam virtutis merito clademafferat : ä plerisque tamen perdite deperitstf,& nonnunquam quö occultius, eo periculo-sius intentionem, qua? actionibus universispretium tribuit ac valorem, inficit, ac peni-tus cörrümpit. Equidem paucos, & non nisi.'vanissimos stecu larium rCperias , qui soliuslaudis captanda? granä operari fele fateantur :at multi sunt, & plures omnino quam par est,tjui hoc veneno clanculum infecti sunt; 8 cdum solius Uirtutis studio , ac DEO placendidesiderio ad actionbs sitas recte instituendasinduci se arbitrantur : occulti tamen , & quasiinadvertenter laudem & aestimationem homi-num, si non ex totO, saltem pro patre sibipro fine operis praefigunt, sicque maximammeriti portionem, ii non totam mercedem ,in ccctis alias sperandam misere deperdunt.Quod licet nullus fateatur, ac fraus ista for-tassis ipsos etiam , Cpms tangit, lateat , Scnegotmrn perambulans in tenebris clam sit: re-ipfa tamen, si tntimos animi recessus penitiusinspicerent, hunc anguem in herba latitantemdeprehenderent.

Age igitur, excute sinum tuum, & cordis

M % la-