TEMPTUTEMPOR. AFFLICTIONIS. 175

iris confidit de benigna pietate DEI, quod ta-men placide illud acceptet, (n)

Equidem illicitum non fuerit, instante ari-ditate ac desolatione spiritus mentem in fe-iplam non nihil reflectere, atque in suos affe-ctus prudenter inquirere, nura propria suaculpa has sibltenebras acciverit j & si nil talein se deprehendat, placide ad eum pro me-dela se convertere, qui vulnus inflixit: Atvero anxie nimium, & cum inquietudine a-nimi hanc ä se amoliri velle turbelam , irre-signati ac nimis adhuc amori proprio indul-gentis animi, indicium est, Unicus virtutisactus ariditatis tempore exercitus majoris estmeriti, quäm plures aiij tempore consolatio-nis internar. Plus amoenitatis (dicebat denuoGertrudi suae Salvator f invenio in te , fi ha-bueris defiderium cum gravamine , quam fi ha-buer-is cum deleBatione devotionem. (0)

Notent haec sibi delicatae illae animae, qui-bus semper ad suavitates sonsibiles, < 5 c Sacrabellaria dentes pruriunt. Vah ! quam debilis& nauseabundi sunt stomachi, si solidum .ci-bum respuunt, & lactari semper vqlunt in-star infantum : quae matris manum, dum pa-nem ipsis sacchariten porrigit, avide osculan-tur ; at dum dulciaria ejusmodi subtrahit tan-quam nociva sanitati, tristantur, lachryraah-tur, & matrem sibi putant iratam. Ita pror-sos ejusmodi personae devotulae DEum suspi-cantur offensum, etsi nullam culpae notabilio-

_ N 4 ris

(«; S. Gert. I. j. c. 18. §. u, (») S. Gert, 1 . ; c. ;o„ §. 14