174 PARS II. CAPUTIII. §. 2 . DE CON-

qu® ab ubere confolationuni primum abla-«ibatse cibo fortium miniis adhuc asjiietassunt.

Sed quid consilii ? quid tunc agendum sicafflicto ? Nihil aliud, quam superius de con-temptu doloris corporalis dictum est nem-pe agend® DEO grares, & cum plena fuiipsi-us resignatione, qu® muneris sunt, constan-ter peragenda sunt; nec quidquam eorum e-xercitiorum, quibus coelo sereno assuevit,in-termittendam. Sic nempe magis DEO pla-cebit, & merito suorum operum majus ad-det incrementum , quam si cum Paulo ex con-solationum, ac illustrationum Divinarum a-bundantia raperetur usque in tertium ccelum.Hinc B. Angela de Fulginio dicere solebat :Iliam orationem DEO esse gratissimam, qusevi effusa, & quasi coacta sit: id est, qua»nonob gustum suavitatis sensibilis, quo modo 0 -rans deiiituitur, sed pur£ ad placendum DEOfunditur ; cui proinde sic orans servit expen-sis propriis, dum econtra consolationis tem-pore quasi mercede ductus DEO obsequitur.Fellem dicebat aliquando Gertrudi Christus,vellem ut- EleSli mei crederent , quin pro bono ,imh optimo acceptarem , fi super expensis Juismihi aliquod servitium exhiberent . Ferbi gva-tia: jupe-r expensis propriis DEO Sacrificiumpersolvit , qui cum non habeat saporem devotio-nis , nihil tamen minus, servit DEO iti oratio-nibus , genufiexiombus , similibus ; £f -JupW

his