igo PARS II. CAPUT III. §. 3. DECOJST-

fidem facit, cui unus post alium calamitatumnuntius supervenit. Ex quo simul homo sicaffhctus monetur, ad DEum üt pientisiimumPatrem mox recurrere, dum ex parte homi-num omne sibi effugium videt este prseclufum.

Quod si tunc patienter ac humiliter casti-gationi Divinae se submittat, seque ipsius vo-luntati fiducialiter permittendo ferientem Pa-tris manum exofculetur : DEus qui non si-nit nos tentari supra quam possumus, defi-nito tempore mari & ventis imperabit, &discussis nubibus solem suum de nuo oriri fa-ciet, adversis omnibus ad bonum hominisconversis , novaque & majori quidem gratiaafflictionem praeteritam abunde compensante:Cum qualibet adversitas pro DEO libenter to-lerata fit quafi capsula , cui artifex gemmam in-serere parat , id e [i , consolationem gratia Di-vina. (z) Nam quemadmodum extraordi-naria consolatio, & interna,suavitas prodro-mus elfe solet adversitatis cujuspiam non vul-garis mox secuturae : sic & magna adversitashumili constantia propter DEum tolerata,singularis gratiae homini praeparatae proximadilposirio est.

Quando ergo incurqbit adversitas, non cau-sam proximam, sed primam ac principalem,quae DEus est, protinus attende. Cave sis,ne indigneris baculo, qui te ferit, dum agno-scis manum ferientis Numinis, Si impatien-ter reluctaris, idem siri eveniet, quod avi-bus

(«,) S Gert 1. z. c, 86 .