1 96 PARS II. CAPUT IV. §.3. DECON-

lis est, praesentibus ad usum sibi concessis mo-derate utitur, ac ita se gerit, velut in convi-vio : dum circumferuntur epulae, si ad ipsumperveniant, extenta modeste manu partem su-am accipit ; si minister ipsum praetereat, fertplacide, <Sc alterum missum expectat; si veni-re differat, non inclamat, sed eo, quod adipsum pervenit, contentus est, nec de quali,nec de quanto conqueritur. Sic erga res ne-cessarias Religiosus afficitur, & quidem sineaffectu. Si necessarium quid sibi defieri con-tingat, non conqueritur , sed opportune su-am indigentiam suggerit Superiori. Si quoddatur, miniis est accommodum ,, aut non ple-ne sufficiat ; tunc nimirum paupertatis me-mor gaudet, libi oblatam occasionem qua-daotenus sentiendi ? quod solemniter promis-sit: optime gnarus, vere pauperem non esse,qui nullius linquam vult indigere. Nempeingens illud prcemium. paupertati promissum,non datur pro nihilo.,

De indiscreto zelo paupertatis.

pUm virtus quaelibet, si miedium excedit ,^ laudem virtutis amittat, & degeneret invitium ; etiam paupertatis studium, si suospraetergrediatur fines, a natura virtutis deichscit, & non unius tantum , sed plurium vitio-rum indolem nanciscitur. Equidem Religio*