TEMPTUTEMPOR. DIVITIARUM. 197

so simplici, cui nulla temporalium cura com-missa est, miniis hic timendum. Vix erit,qui nimio paupertatis affectu excedat, nisi for-sitan ex imprudenti zelo parcendi rebus adusum concessis sernet fraudaret necessariis, cumvitee aut sanitatis periculo ; qui casus tamenaevo nostro inauditus. Illos ergo potiflimiimtangit periculum, quibus bonorum tempora-lium administratio vel in roto, vel pro partecommittitur. His amor nimius servandae pau-pertatis nonnunquam fcedö illudit; & dum se:virtutis partes agere sibi videntur, deflectuntin vitium, meritoque audiunt: Habent zelum,sed non secundum scientiam.

Si namque virtutum omnium finis est cha«ritas , illud paupertatis studium, quod huncfinem praetergreditur, etiam virtutis fines ex-cedit. Eccur enim paupertas Religiosa spon-te assumitur > nisi ut abdicata temporalium so-licitudine DEO ac Divinis liberius vacare, &perfectionis studio se totum dare liceat : sic-que honor DEI, salus animae, & aedificatioproximi melius promoveatur. Hic unicusFundatorum ordinum ac Monasteriorum finisest. Jam vi desis, qualiter nonnunquam finihuic ij, quibus praecipue curae esse deberet,derogent, & sub splendido paupertatis prae-textu DEO honorem, animabus profectum,proximis aedificationem subtrahant, & chä-ritaj^m tam in se, quam in aliis enormiterlaedant.

Verum est: Bona Monasteriorum sunt bo-