390 PA&S in. CAPUT v. §. L.

non perimunt, laedunt tamen & debilitant ;8c ipsa quidem mala sunt , 8c sui ipsius neuminus , qudm DEI amori contraria, cujusnempe fervorem restinguunt, & si diutiushaereant in anima, ac identidem iterentur,languorem plerumque periculosum inducunt,quo vigor bonse voluntatis sensim elanguescit,ut infirmitas haec non raro in iethälem mor-bum desinat.

Inde est, quod'ctiae salutis ferio cupidi -,dum non nisi bona innoxia sibi exoptant, &in suis actionibus intendunt; quamprimum£x nativa sua fragilitate 8c inconstantia labemaliquam notabilem contrahunt, aut levem e-tiam defectum minus deliberati admittunt;rionnunquam graviter turbentur, & vix nonanimum proficiendi despondeant : dum ma-ligni spiritus suggestione non modd bonaesute voluhtati, quam falsam suspicantur, sedipsi etiam gratiae Divinae, d qua se desertosmetuunt, quodamodo diffidunt. Quo fit, utamissa animi malacia, 8c amorosa illa bonasvoluntatis ad DEum affectione , aur instarCäinia facie DEI profugi hinc inde vagentur,8c ad externa solaria , dum interno carent,licentius se effundant; aut certd toti pavidi 8cinquieti nonnunquam diutius suis incubenr te-nebris, nec prius ad mentem redeant, sus-que cum gustu repetant exercitia, quam dPatre suo spirituali solarium, aut d Confessa-rio absolutionem obtineant.

Alii, qui sibi videntur fortiores, & in

spi-