DE AMORE SUI IPSIUS, .391

spiritu magis exercitati, dum ejusmodi pa-tiuntur infirmitates, sibi ipsis graviter indi-gnantur, & mirantur quodamodo, hunc er-rorem aut defectum sibi potuisse subrepere ;ac eapropter sibi ipsis amarulenter lapsumimproperant, & indiscretas nonnunquam poe-nas ä semet exposcunt, quasi hoc pacto im-posterum se ab omni defectu lapsuque secu-ros reddituri. Nec interim advertunt, hacsua generositate, üt putant, in majorem re-cidere infirmitatem; dum hoc facto occulta»superbias, & nimias de se ipsis asstimacionisse reos constituunt, quasi crederent, omnem'defectum a se oportere elfe 'alienum, aut sesuis viribus id prasstituros , quod soli gratiaeac misericordia Divinas referri debet in ac-ceptis.

Enimverb non dicimus, quemquam sibi-ipsi in vitiis blandiri, aut nimium indulgeresuis defectibus debere. Id unum asserimus ,neminem etiam sibi ipsi nimium esse oportere;ne dum animum ob defectus leviores , autseltem minus deliberase admissos durius argu-it, aut justo severius condemnat, dejectumpenitus reddat & pusillanimem in futurum.Stoici Philosophi dictum est : Ignosce aliismulta, nihil prorsus tibi: quod ii alicui de-bet este usui, de pacata duntaxat & modera-ta correctione fui ipsius intelligendum est.Mensura namque amoris erga proximum ,est amor fui ipsius : adeoque proximum re-namur diligere sicut nos ipsos, & nos ipsos