454 PARS III. CAPUT VI. tz. 4.

dae finalis gratiae, & secuturae damnationis in-dicium sit, quam injuri® tenax memoria, 0-diumque proximi. Si non dimiseritis homi-nibus , nec Pater vester dimittet vobis peccati \vestra , (f) jam dudum a Christo lata senten-tia est.

Videant illi, quid agant ; qui quam faci-les simt ad aliorum displicentiam & aversio-nem , tam sunt difficiles ad ignoscendum :-dum levi damno, aut injuria affecti ab altero,eousque nonnunqUam iras coquunt , donecacescant in odia , vindictaeque cupidinem.;quam data quavis occasione in adversarios ex-onerent. Nec interirn sibi Religioni ducunt,aut contra legem charitaris agere se arbitran-tur ; quod justo zelo se duci, & conservan-dae suae authoritati , aut correctioni proximiid necesiarram esse, aut saltem licitum, falso-sibi persuadeant. Sic eunt, sic orant, iic ce-lebrant ; nec unquam tamen ex animo recon-ciliantur proximo. Et licet in confuso for-tassis & in genere , dum orant -.Dimitte no-bis , ficut Er* nos dimittimus , statuant, cumnullo hominum gerere inimicitias , aut vin-dictam privatam a quoquam exposcere : ni-hilominus id, quo olim offensi sunt, fempermanet alta mente repostum; indeque tanquamab igne latente sub cinere identidem exiliusscintillae, ut nec vultum , nec vocem hujusaut illius Equo animo ferre possint.

Quod qudm sit periculosum , nemo khu

vi-

(/) loc. dt. v. ix.