4I2 PARS III. CAPUT VIII. §. i. DE

§. I.

Quod perfeEHo hominis confistat in plenaria vo-luntatis propria refignatione.

„ T/Olo te nosse ( dicebat aliquando Chri-„ * stus Dominus dilecta: suae Catharinae„ Senensi ) volo re nosse, quod omnes pte-3, nae, quibus homines in mundo affliguntur,3, in voluntate consistant: quia si voluntas esi3, set ordinata & concors cum voluntate mea,„ careret quodamodo pcena. Quamvis enim„ is, qui hac sancta ordinataque voluntate„ praeditus est, sentiat laborem ac dolorem;„ quidquid tamen amore mei sponte patitur,„ quasi sine pcena portat. Libentissime enim,, illud sustinet, considerans & sciens, meam„ esse voluntatem ac permissionem, ut patia-„ tur. Mens ejus in quovis dolore corpo-„ rali libera est, quum voluntas ipsius in on>„ nibus sit conformis & unita voluntati mea?.„ Omnino ex voluntate procedit, & depeti*„ det afflictio sive pcena : quia homo affligi-,, tur vel habendo quod habere nollet, vel„ non habendo, quod vellet habere. Igitur3 , ablata voluntate propria Spiritus hominis„ tranquillus est, & pace gaudet. „ (a) Siad hanc amussim cuiquam voluntatis sua: re-ctitudinem exigere libeat, mox deprehendet,quam long£ abiit ä vera perfectione. Multiie resignant, & totos se DEO offerunt, quam-

(a J Blos Monil. Spin c. K.