508 PARS III. CAPUT VIII. §. 3. DE§ 3 -

De Refignatione finali .

oCimüs equidem perseverantiam finalem spe-^ ciale DEI donum esse, nec aliunde quämab ipso solo impetrari posse ; nam qui stat,solius DEI virtute stat : unde indesinentihumilique prece a DEO petenda est , acinterim media, quae ipse nos docet, sedu-lo adhibenda ; qualia praeter orationemcontinuam sunt, frequens Sacramentorum msos, sedula auscultatio sive lectio verbi Divbni, opera bona, praesertim misericordia:tamcorporalia quam spiritualia, sincera devotioerga Christum patientem, ejusque dulciffi-mam Matrem Virginem, ante omnia autem& prae omnibus profunda humilitas, cum a-morosa in DEI bonitate fiducia, qua anima-tus Apostolus ausus est dicere: Certus fimyquia neque mors , neque vita , neque creaturtlalia poterit nos separare ä Charitate DEI , quitest in Christo JEsu Domino nostro, (p) Itanempe nulla creatura ä Sancto DEI amore a-vellere poterit hominem, nisi ipsemet sponteVelit avelli ; nec quemquam deserit DEus,nili ante desertus. Nihil itaque homini £o-bse voluntatis timendum, nisi nativa sua fra-gilitas & inconstantia : quam ut dono perse-verantiae Divina bonitas in extremo illo ne-ceffitatis articulo alias forte ruituram sufflami-net , merito continuis ardentistimlsque, pre-cibus,

cil

ra

ri

cu

tu

in

pt-

cc

n<

m

C(

vi

ta

P

in

v:

d

P

al

ti

e

6

Ii

q

s

i!

i

£

f

O) Rom. S. ZA.