xe»

JUS-

boc

FERFECTA RESIGNATIONE- 507

accepta transeunt in oblivionem; & quae exofficio agenda sunt, cum anxietate continua ,adeoque miniis bene peraguntur.

.Rationabile sit obsequium nostrum, & re-tenta in quovis exercitio mentis Ubertate, pa-ratus sit animus ad voluntatem Divinam sta-re 8c .progredi, agere & pati, laborare 8cquiescere,, aggredi 8c cessare ; ideo duntaxat,quiaDEus vult, & quantum vult, & qualitervult, A quamdiu vult. Hoc pacto in omnirerum & eventuum varietate, quae in hac vi-ta identidem occurrit, voluntas nostra unitamanebit voluntati Divinae, paulatimque ani-ma a propria electione nudata uni beneplaci-to Divino adhaerebit, eritque ipsi DEus om-nia in omnibus, utpote cujus voluntatem in-tendit in omnibus, propria sua voluntate äDivina quodamodo jam absorpta. Etsi insu-per huic resignationi voluntatis illud addatexercitium, de quo suo loco diximus, ut acti-ones suas omnes, quas voluntati Divinae cre-dit esse consentaneas, actionibus Christi Do-mini per intentionem actualem aut virruaiemsemper uniat; tandem aliqualiter in se expe-riri poterit illud Apostoli: Vivo ego, jam nonego , vivit verö in me Christus: ( 0 ) tametsifoi%; ad intimam illam ac mirabilem cum DEOunionem ( de qua multa scribunt Mystici, ÖZsoli inrelligunt Sancti, qui experiuntur) nun-quam pertingat in hac vita.

-_Lia §.3 '

(e) <3as x , io.