514 PARS III. CAPUT VllT. §. z. VL

idcirco resignationem finalem appellamus T:quod vitam nostram felici fine obsignet.

Enim vero haud gravate mihi concesseris,-mortem esse quodamodo hominis autumnum,in quo laborum suorum fructus colligit, &metit, quöd vivens seminavit. Aut ii exem-plo magis ad hominem uti libeat, mortem pi}-nominis efie quodamodo nuptiarum tempus,dum anima ceu sponsa in illo ornatu, quemfibi ipsa comparavit in vivis, Regi gloriae co-pulatur ; ubi simul omnia illa virtutum ope-ra, quae DEI gratia adjuta unquam peregit,& tanquam fructus sanctissimae humanitatisChristi praemisit, a Sponso suo fideliter asser-vata reperiet. Hac similitudine Christus quon-dam Gertrudem solatus est, postquam e gra-vi morbo , in quo se decessuram speraverat,convalescens diceret : „ Si tunc Domine ! tran-r, sirum meum perfecisses, quando ex tuis„ responsis existimabam me morituram;tunc„ credo, quod gratia tua paratiorem me in*„ venisset:sed ex dilatione timeo, quöd pro-,, pter teporem desidiae mete magis negligen3deprehendar. Ad' quod Dominus: Omnia»„ inquit, suum tempus habent in providentia„ sapientiae meae. Unde si quid quolibet„ tempore feceris, pietas mea tibi reservat.,» Et insuper quidquid addideris non peribit„ tibi. Inquibus verbis intellexit, quod sicutfi fc„ eri consuevit inter mundanos, quando- ali*„ quis nobilis disponit nuptias celebrare, tunc„ antea tempore messis, dum ad futurum fe-

„ stum