230
3. So tritt er ins Städtchen durchs alte Tor;am Schlagbaum lehnt just der Zöllner davor.
4. Der Zöllner, der war ihm ein lieber Freund;oft hatte der Becher die beiden vereint.
5. Doch sieh — Freund Zollmann erkennt ihn nicht;zu sehr hat di$ Sonn’ ihm verbrannt das Gesicht.
6. Und weiter wandert nach kurzem Grußder Bursche und schüttelt den Staub vorn Fuß.
7. Da schaut aus dem Fenster sein Schätzet fromm —du blühende Jungfrau, viel schönen Willkomm!
8. Doch sieh — auch das Mädchen erkennt ihn nicht;die Sonn’ hat zu sehr ihm verbrannt das Gesicht.
9. Und weiter geht er die Straß’ entlang,
ein Tränlein hängt ihm an der braunen Wang’.
10. Da wankt von dem Kirchsteig sein Mütterchen her —Gott grüß’ Euch! so spricht er und sonst nichts mehr.
11. Doch sieh — das Mütterchen schluchzet voll Lust:Mein Sohn! und sinkt an des Burschen Brust.
12. Wie sehr auch die Sonne sein Antlitz verbrannt,das Mutteraug’ hat ihn doch gleich erkannt.
J. N. Vogl.
24. Erwartung.
1. Und wieder goht’s im Heimei zue,
’s isch gar e längi Zyt,
und ’s Müeti weiß no nüt drvo.
’s meint wohl, i syg no wyt.
2. Es schloft dänk fetz scho lang deheim,und träumt vo ihrem Chind,
vorn Bueb, wo i der Fröndi sygund ’s Heimet nümme find’!
3. Und wienig ’s Wägli uf cho bi,brönnt’s Liecht im Stübli no,
und ’s Müeti isch am Fänster gsi:
’s heb denkt, i müeß no cho!
Jos. Reinhart.
25. Der Mann im Mond.
Lueg, Müeterli, was isch im Mo? —
He, siesch's denn nit, e Mal —
3o wegerli, i sieh ne scho;er het e Tschöpli a.