109

111. Der lustig Her Stadtrot.

D'Frau Stadtrot isch am Fenster gsesseUnd wartet lang scho uf ihr' Her;

's wär hohi Zit zuem Jmmisesse,

Si selber gäb im Tisch gern d'Ehr.

„Wie lang tuet doch die Sitzig währe!"So denkt-st und luegt als uf d'Stroß, —„'s isch schint's bi dene Stadtrot-HereHit wider ebbis Wichtigs los!"

Do kunnt-er entlig — „Josephine!

Mach, daß jetzt 's Esse fertig isch!"

So rieft-si lut in d'Kuchi ine.

Und gschwind kunnt d'Suppen uf-der Tisch.D'Frau Stadtrot sait: „Kumm, tue-di setzeEs tuet-mi griisli wunder nä,

De muesch-mer emmel dichte setze.

Was het's so lang z'birote gä?"

Der Her bschaut aber still der Brote,

Im ganze Gsicht het d'Lachlust zuckt,

Und d'Backegriebli tiend verrate.

Daß ebbis Lustigs in-em spukt.

D'Frau Stadtrot tuet-en streng fixiereUnd sait: „'s mues ebbis Gspässigs si!

De muesch-mer emmel rapportiere,

Wenn d'gesse hesch, bim Glesli Wi!"

Do het-er gsait: „Hit hem-mer bschlosse,Mer welle d'Stadt verschenret haUnd welle jetz e Gsetz erlasse,

Das d'Frauen alli hie goht a.

Tue 's bi der Buchi wohl bidenke:

Me darf in Zuekunft d'Wesch nie mehIm Freie go an d'Sunne henke,

Bi großer Strof darf 's nimme gscheh!"