LUCIANI DIALOGI FABULOSI. 14*

quando cum Jasone Colchos navigabat. Alter au-tem nihil tale pne se fert, sed pura est & ilhesafacie. Ap. Operte precium fecisti, qui notas ,quibus dignosci queant, me docueris. Nam ce-tera certe omnia aequalia sunt, ovi pars dimidia,stella desuper imminens, & jaculum in manu ,

& equus utrique albus. Quare saepe equidem Ca-storem appellavi hunc, qui Pollux erat : & rur-sus Castorem Pollucis nomine. Sed & illud mihidic, cur non ambo nobiscum versantur, sed exdimidio , nunc quidem mortuus, nunc veroDeus est alter ipsorum. Me. Fraterno amorehoc faciunt. Nam , cum oporteret alterum exLeda; filiis mortem obire, alterum immortalemeste, diviserunt ita inter se ipsi immortalitatem.Ap. Non prudenti divisione , Mercuri, siqui-dem neque sic sese mutuo aspicient, quod, utputo, maxime desiderabant. Quomodo enim,cum alter apud Deos , alter apud manes Iit ?Verumtamen, ut ego vaticinor, JElculapius me-detur, tu paliestricam doces, puerorum exerci-tator optimus , Diana vero obstetricatur, atquealiorum quisque suam artem habet, aut Diis authominibus utilem; at hi quid agent nobis? numotiosi , tam grandes cum iint, nobiscum convi-vabuntur? Me. Haudquaquam; sed illis injun-ctum est, ut Neptuno ministrent, & pelagusobequitent, & , ficubi nautas tempestate peri-clitantes aspexerint, navigio insidentes, inco-lumes navigantes prxstent. Ap. Bonam , Mer-curi , & salutarem narras artem.