8c> I s. Ca s a ü b. ad Theophr. Caj >,$.

xgiGic ■rpi’ htyrmv. Plurimum ad fidem momenti habet vocis tenor, &ipsa dicentis aciio, neque hoc prxcermittunt dicendi magistri. Per-luis Satyr. i. vers. 91.

Plorabit qui me volet incurvasse querela.

'£» 3 t ist! to -f Tv^ir,] Interpretes videntur etSvpS legisse: led si cehv/ie«interrogative legas, nihil erit cur hsc lectio mutetur. Plautinus He-gi o Capteiveis A. II. S. 11. v. f4- 4

Sed vident fortuna humana fingit, artat que ut labet.

Notura est illud Sophoclis, Tu’^y ydp opthn, 19 vi /r rjtTapsi nes. Et Te-rentii Hec. Act III. Se. 111. v. 46.

O fortuna, numquam perpetuo es bona !

'A».' gkju \%vy% yt I.cgo, i%v&; yt ytnfjS(ji&'. Est simile illiapud Sophoclem, oh; kxt^hx;, aVj’ ire £«x* Ttlfet. Et Nasonis,Cernite fim qualis, qui modo talis eram.

Valet hic locus ad excitandam misericordiam mirum quantum; nihilenim est tam miserabile quam ex beato miser. Marcus Tullius Deinventione primo, Primus locus est misericordia ; per quem, quibus inbonis fuerit, & nunc quibus in malis fit, oßenditur. Grad magistrick P/i bttuniotv Xu'yrj e vocant, Sc este ", i 'V. ■ 7t!?roy asj^v.itiots docent.Tale illud in Men&chmis, A. V. S. 11. vers. m.

Heu hercle morbum acrem ac durum i dii vefiram fidem,

Vel hic qui insanit, quam valutt paullo prius!

Cicero exui Attico, Possum oblivisci qui fuerim, non sentire qui fimtGraci hoc solent dicere, t% 0im oie Ck, quod alibi monebamus. Ba-sibus magnus sub initium Homilix de invidia: % tö%^u>utirn i

fwjivpcyumtq, ixshfy/Mvt* j rmiJkxpua, t»v fjs.txiihlw ts ß te 018 tis OCXlUTxniirfxxi Cum litante non Utatur, lugentem vero mise-

ratur s? plorat, & fortuna commutationem se dolere oftendit: 8c sic ali-bi vir ille sanctissimus non semel. Apud Aristotelem tamen in Rhe-toricis lib. 1. cap. 9. §. 4p. Iphicrates dicens IJ eic 0 k contrari-um potius significabat: non enim misericordiam iis verbis captabat:sed laudes suas amplificabat, ut idem philosophus alio loco ejusderfioperis (lib. I. cap. vii. §. 54-j declarat: quod hic obiter dixisseliceat.

T< m-n ßxKormj Koypmixrnt.] Cum omnia nostra dicta, factaqtread certum aliquem finem referri debeant, miror, inquit Theophra-stus, quid fit illud quo tendant °i Est autem nullus, ho-

nestus quidem, finis ipsis propositus: ideo Demosthenes, “«»ui'tjchk,inquit, <» \oynrnSntt- verissime & prudentissime. Tales enim lunt om-nino illi Koynr.iCi, de quibus loquitur hic Theophrastus, 8c qui pro-prie sic dicuntur. Nam quibus KoymoiU teli instar est ad aliquid effici-endum; ii jam xo ymtdi proprie dici non possunt, neque fine care-re. Summos duces hoc vaframento sirpe usos legimus, ut ficto a-liquo rumore falso, 8c ä le conficto, victoriam de hostibus reporta-rent. Utuntur aliquando & mercatores simili fraude. Quare aitLysias fieri solitum saepius Athenis, ut sitünie, quo impunitius an-nonam flagellarent, falsa quxdam comminiscerentur, Sc in vuigris

spar-