134

Carmina Solemnia.

Scilicet hic ratio validis compescit habenisAffectus subita mobilitate vagos.

0 mihi tam longe maneat pars ultima vitae,

Nec praecox Clotho rumpere fila paret,

Ut tete officio videam succedere patris,

Consilioque tuum posse juvare ducem.

Non tam noctivagis decori est Phoebe aurea stellis,Quam tuus in nostra gente nitebit honos.

Plura paraturo gemit intra pondera cervixCruraque succiso poplite fessa labant.

Et jam quae claudit latus, aurem vellit amicaTeque manus epulis sponsa adhibere jubet.Perge, nec impedio, sed laeto vivida vultu,

Ne te hujus dicant poenituisse morae.

Alme Deus, qui clementi regis omnia nutu,Conjugium hoc tanta prosperitate beans,

Effice ne desit soboles, quae denique restat:

Caetera, te pridem munera dante, tenent.

Sic tua nil metuat rigidos Ecclesia Tureas,Pontificisve graves, quas jacit ore, minas.

At vos conjugii stabili modo foedere juncti,

Sponse, tuo imperio, Sponsa, tuo obsequio,Vivite concordes, donec maturior annisInficiat nigras alba senecta comas.

Finis.