DE MAGNET E, LIB. II.

CAP. IX.

De æquinoctiali circulo telluris& terrellæ.

YB Aſtronomis conceptus æquinoctialis circulus, abvtroque polorum æquidiſtans, mundumque me-dium ſecans, primi eorum mobilis ſiue decimæ105 ſphæræ metitur motus,& primi mobilis cingulusYnominatur: dictus æquinoctialis quòd exiſtente injo ſole( quod bis in anno contingere neceſſe eſt)nodtibus dies ſint æquales. Circulus etiam iſte æquidialis vocita-tur, quare à Gręcis iH appellatur. Perindè etiam& Æquatorpropriè dicitur; quòd inter polos totam telluris machinam in equa-les partes diuidit: Ita etiam& terrellæ ęquator rectè attribuĩ poteſt:quo naturaliter poteſtas eius dirimitur; cuius plano per centrumpermeante, diuiditur totus globus in æquales partes& quantitate& virtute(quaſi ſepto tranſuerſo) inter verticitates vtrinque parĩvigore imbutas.

CAP. X.

Meridiani telluris magnetici.

Eridianos geographus excogitauit, quibus& lon-K 75 gitudinem diſtingueret,& latitudinem vniuſcuiuſq;8 regionis metiretur. Infiniti autem ſunt meridianimagnetici, eodem etiam modo dirigentes ſe, percertos& oppoſitos in æquatore terminos,& polosipſos. In illis etiam latitudo magnetica menſuratur:Et inde declinationes intelliguntur; Et in illis directio certa in po-los tẽdit, niſi malo aliquo variauerit,& de iuſtà vid diſturbetur mag-neticum. Meridianus qui vulgò dicitur magneticus, non eſt verèmagneticus, nec eſt verè meridianus, ſed intelligitur tranſireer variations terminos in horizonte. Variatio veròeſt deprauata deuiatio à meridiano, nec invllo meridiano, varijs in locis, eſtcerta& conſtans.CAP.